نه فکر غنچه نی اندیشهٔ گل میکند شبنم
نه فکر غنچه نی اندیشهٔ گل میکند شبنم
به مضمون گداز خود تأمل میکند شبنم
на факар ғанача ни андиша-гул мекунад шабанам
ба-мазмун гадоз худ томал мекунад шабанам
هم از ضبط نفس رنگ طلسم غنچه میبندد
هم از اشک پریشان طرحسنبل میکند شبنم
ҳам аз забат нафас ранг таласам ғанача мӣ-бандад
ҳам аз ашак паришон тараҳ-санабал мекунад шабанам
درین گلشن که راحت بردهاند از بستر رنگش
به امید ضعیفیها توکل میکند شبنم
дарин галашан ки роҳат барда-анд аз бастар рангаш
ба амид заъифи-ҳо тукал мекунад шабанам
به آهی بایدم سیماب کرد آیینهٔ دل را
نفس تا گرم شد ترک تحمل میکند شبنم
ба оҳи бойадам симоб-кард оина дил ро
нафас то гарм шуд тарак таҳамал мекунад шабанам
اگر مشق خموشی کامل افتد داستان گردد
به حیرت شهرت منقار بلبل میکند شبنم
агар машақ хамуши-комал афатад достон-гардад
ба ҳайрат шаҳарт манқор балабал мекунад шабанам
توهم از خود برونآ محو خورشید حقیقت شو
به یک پرواز جزو خویش را کل میکند شبنم
туҳам аз худ барун-о маҳу хурашид ҳақиқат шу
ба як паравоз ҷазу хеш ро кал мекунад шабанам
گذشتن بیتغافل نیست از توفان این گلشن
همان از پشت خم آرایش پل میکند شبنم
газаштан бе-тағофал нест аз туфон ин галашан
ҳамон аз пашт хам оройаш пал мекунад шабанам
چکد اشک ندامت چول نفس بی دست و پا گردد
هوا آنجاکه ماند از پر زدن گل میکند شبنم
чакад ашак ндомат чул нафас би даст ва по гардад
ҳаво онҷока монд аз пур задан-гул мекунад шабанам
طرب خواهی دمی بر سنگ زن پیمانهٔ عشرت
قدح ها از گداز شیشه پر مل میکند شبنم
тараб хоҳи дами бар санг зн пимона ъашарт
қадаҳ ҳо аз гадоз шиша пур мал мекунад шабанам
ز بس بیحاصل افتادهست سیر رنگ و بو اینجا
هزار آیینه محو یک تغافل میکند شبنم
з бас бе-ҳосал афтода-ст сир ранг ва бу инҷо
ҳазор оина маҳу як тағофал мекунад шабанам
حیا هم در بهارستان شوخی عالمی دارد
عرق را مایهٔ عرض تجمل میکند شبنم
ҳио ҳам дар бҳорастон шухи ъолми дорад
ъарақ ро мойа ъарз таҷамал мекунад шабанам
ز بیرنگی به رنگ آورد افسون دویی ما را
به ذوق آیینهسازی تنزل میکند شبنم
з биранги ба ранг овард афасун давайай мо ро
ба зуқ оина-сози таназал мекунад шабанам
تو محرم نشئهٔ اسرار خاموشان نهای ورنه
درین گلزار بیش از شیشه قلقل میکند شبنم
ту маҳарм нашиа асарор хомушон на-эй варна
дарин-галазор биш аз шиша қалқал мекунад шабанам
ز سامان عرق بیدل خطش حسنی دگر دارد
گهر در رشتهٔ موج رگ گل میکند شبنم
з сомон ъарақ бидел хаташ ҳасани дагар дорад
гаҳар дар рашта мавҷ раг-гул мекунад шабанам
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- پر
- شهپرِ پرنده؛ نمادِ پرواز، آرزو و سبکباریِ روح.
- پا
- عضوِ راهرفتن؛ نمادِ گام در راهِ طلب و سلوک.
- دست
- اندامِ گرفتن؛ نمادِ قدرت، بخشش و تصرف.
- موج
- برآمدگی آب؛ در شعر نشانه جنبش، اضطراب و ناپایداری.
- اشک
- قطرهٔ چشم؛ نشانهٔ گریه، شوق یا اندوهِ عاشقانه.
- سنگ
- تختهسنگِ سخت؛ نمادِ سختی، جفا و گاه مستی.
- حیرت
- سرگشتگی آگاهانه در برابر حقیقتی که فهم عادی از آن بازمیماند.
- پرواز
- اوجگرفتن در هوا؛ نمادِ رهاییِ روح و آرزو.
- عرق
- تراوشِ پوست؛ نمادِ شرم، خجلت و لطافتِ رخسار.
- عرض
- ویژگی ناپایدار شیء؛ در برابر جوهر و ذات.
- سیر
- گشت و سفر؛ سلوک و سیرِ معنویِ جان در راهِ حق.