جای آن است که بالد گهر شان صدف
جای آن است که بالد گهر شان صدف
بحر در قطرگی اینجا شده مهمان صدف
ҷой он аст-ки болд гаҳар шон садаф
баҳар дар қатараги инҷо шада маҳамон садаф
عزلت از حادثهٔ دهر برون تاختن است
موج دریا نشود دست و گریبان صدف
ъазалат аз ҳодаса даҳар барун тохатан аст
мавҷ дарё нашуд даст ва гарибон садаф
نیست در عالم بیمطلبی اسباب دویی
دل صافیست همان دیدهٔ حیران صدف
нест дар олам бе-маталаби асабоб давайай
дил софист ҳамон дида ҳирон садаф
ظرف بیتابی یک قطره ندارد این بحر
موج گوهر شو و میتاز به میدان صدف
зарф битоби як қатара надорад ин баҳар
мавҷ-гуҳар шу ва митоз ба мидон садаф
جهد افسوس طلب آبلهواری دارد
سودن دستگهر ریخت به دامان صدف
ҷаҳад афасус талаб обала-вори дорад
судан даст-гаҳар рихт ба домон садаф
قسمتت گر دم آبیست غنیمت میدان
بحر بیجا نشکستهست لب نان صدف
қасаматат гар дам оби-ст ғанимат мӣ-дон
баҳар биҷо нашакаста-ст лаб нон садаф
بر یتیمان چقدر سایهفکن خواهد بود
به دو دیوار نگونخانهٔ ویران صدف
бар йтимон чақадар сойа-факан хоҳад буд
ба ду дивор нгун-хона вайрон садаф
صحبت مردهدلان سخت سرایت دارد
آبگوهر همه وقت است به زندان صدف
саҳабат марда-далон сахт саройт дорад
об-гуҳар ҳама вақат аст ба зандон садаф
زلهٔ مائدهٔ حرص نیندوختهایم
استخوان خشکی مغز است در انبان صدف
зала мойда ҳарс ниндухта-айам
асатахон хашаки мағаз аст дар анабон садаф
جوش یاسیست بهار طرب ما بیدل
میدمد چشم پر آب از لب خندان صدف
ҷуш йоси-ст бҳор тараб мо бидел
мӣ-дамад чашм пур об аз лаб хандон садаф
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- چشم
- اندامِ بینایی؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و انتظارِ عاشقانه.
- آب
- مایعِ زندگانی؛ نمادِ روانی، صفا و گاه آبرو.
- پر
- شهپرِ پرنده؛ نمادِ پرواز، آرزو و سبکباریِ روح.
- دست
- اندامِ گرفتن؛ نمادِ قدرت، بخشش و تصرف.
- عالم
- جهانِ هستی؛ پهنهٔ آفرینش و جلوهگاهِ حق.
- موج
- برآمدگی آب؛ در شعر نشانه جنبش، اضطراب و ناپایداری.
- بهار
- فصلِ شکوفایی؛ نمادِ جوانی، تازگی و جلوهٔ حسن.
- سایه
- اثر تاریک در برابر نور؛ کنایه از ناپایداری، پیروی یا وجود کمرنگ.
- لب
- کنارهٔ دهان؛ نمادِ سخن، بوسه و حیاتِ معشوق.
- خانه
- سرپناهِ زیست؛ نمادِ دل، تن یا قفسِ هستی.
- دیده
- چشمِ بیننده؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و دیدارِ یار.
- دم
- نفس یا لحظه؛ واحدی بسیار کوتاه از زمان و زندگی.
- آبله
- تاولِ پا یا دانهٔ پوست؛ نشانهٔ رنجِ راه و سلوک.
- طلب
- جُستن و خواستن؛ کششِ سالک در پیِ حق و معشوق.
- بحر
- دریا؛ نماد وحدت و هستی بیکران که قطره در آن محو میشود.