بیتو در هرجا دل صبر آزما خواهد شکست
بیتو در هرجا دل صبر آزما خواهد شکست
شیشهٔکهسار درگرد صدا خواهد شکست
бе-ту дар ҳараҷо дил сабар озмо хоҳад шакаст
шиша-каҳасор дарагард садо хоҳад шакаст
خار خار حسرت دیدار توفان میکند
صد نی مژگان نگه در دیدهها خواهد شکست
хор хор ҳасарт дидор туфон мекунад
садани-мажагон нга дардида-ҳохоҳад-шакаст
حیرتی زان جلوه ستازد به میدان خیال
قلب مژگانها همه رو بر قفا خواهد شکست
ҳирти зон ҷалуа стозд ба мидон хаёл
қалаб мажагонаҳо ҳама ру бар қафо хоҳад шакаст
عقل اگر در بارگاه عشق میلافد چه باک
بر در سلطان سر چندینگدا خواهد شکست
ақл агар дар бораго ишқ мӣ-лофад ча бок
бар дар салатон сар чандин-гадо хоҳад шакаст
شوخی انداز نکهت، سیاب بنیادگل است
گرنفس برخویش بالد رنگ ما خواهد شکست
шухи андоз накаҳат, сиоб баниодагал аст
гарнафас бархойаш болд ранг мо хоҳад шакаст
هرکه آمد مشت خاکی بر سر او ریختند
تاکی آخرگرد ای ماتمسرا خواهد شکست
ҳарака омад машт хоки бар сар ав рихтанд
токи охар-гард эй мотам-саро хоҳад шакаст
در شکست آرزو تعمیر چندین آبروست
شبنم ایجاد است اگر موج هوا خواهد شکست
дар шакаст орзу таъамир чандин обаруст
шабанам-айаҷодост-агар мавҷ ҳаво хоҳад шакаст
شور شوق آهنگم از ساز امید و یأس نیست
ناله درکار است دل بشکست یا خواهد شکست
шур шуқ оҳангам аз соз амид ва йос нест
нола даракор аст дил башакаст йо хоҳад шакаст
در بیابانی که ناپیداست راه و منزلش
میرودگرد من از خود ناکجا خواهد شکست
дар биобони-ки нопидост ро ва маназалаш
мӣ-рудагард ман аз худ нокаҷо хоҳад шакаст
ای نگه در خون نشین و فالگستاخی مزن
رنگش ازگلکردن موج حیا خواهد شکست
эй нга дар хон нашин ва фол-гастохи мазн
рангаш азагал-кардан мавҷ ҳио хоҳад шакаст
گر جنون از اضطراب دل براندازد نقاب
شورش تمثال من آیینهها خواهد شکست
гар ҷанун аз азатароб дил барондозд нқоб
шураш тамасол ман оина-ҳо хоҳад шакаст
راز داری در حقیقت خون طاقت خوردن است
شیشهٔ ما بیدل از پاس صدا خواهد شکست
роз дори дар ҳақиқат хон тоқат хурадан аст
шиша мо бидел аз пос садо хоҳад шакаст
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- موج
- برآمدگی آب؛ در شعر نشانه جنبش، اضطراب و ناپایداری.
- ناله
- فریادِ دردمندانه؛ آوای سوز و شکوهٔ عاشق.
- شکست
- درهمشکستگی؛ نمادِ نیستی و فروریختنِ خودیِ عاشق.
- خون
- مایعِ سرخِ تن؛ نمادِ درد، شور و جگرسوزیِ عشق.
- خیال
- صورت ذهنی و وهم؛ جهان تصور در برابر حضور عینی.
- جنون
- دیوانگی؛ شیداییِ عاشقانه و رهاییِ از عقل.
- ساز
- آلتِ نوازندگی؛ نمادِ همآهنگی و نوای درون.
- عشق
- مهرِ سوزان؛ نیرویِ بنیادینِ هستی و راهِ فنا.
- مژگان
- موهای پلک؛ نمادِ تیرِ نگاه و گریهٔ عاشق.
- گرد
- غبار و خاک؛ نشانه محوی، ناپایداری و حجاب دیدن.
- دیده
- چشمِ بیننده؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و دیدارِ یار.
- راه
- مسیرِ رفتن؛ نمادِ طریقتِ سلوک و سفرِ معنوی.