به این طاقت نمیدانم چه خواهد بود انجامم
به این طاقت نمیدانم چه خواهد بود انجامم
نگین بینقش میگردد اگرکس میبرد نامم
ба ин тоқат нами-донам ча хоҳад буд анҷомам
нгин бе-нақш мӣ-гардад агаракас мӣ-бард номам
به رنگ نقش پا دارم بنای عجز تعمیری
به پستی میتوان زد لاف معراج از لب بامم
ба ранг нақш по дорм баной ъаҷаз таъамири
ба пасти мӣ-тавон зд лоф маъароҷ аз лаб бомам
هزاران موج ساحل گشت چندین قطره گوهر شد
همان محمل طراز دوش بیتابیست آرامم
ҳазорон мавҷ соҳал гашт чандин қатара гуҳар шуд
ҳамон маҳамал тароз душ битобист оромам
چه اندوزم به این جوش کدورت غیر خاموشی
گلوی شمع میگردد کمند سرمهٔ شامم
ча андузм ба ин ҷуш-кадурт ғир хомуши
галавай шамъ мӣ-гардад каманд сарма шомам
نپیچد بر دل کس ریشهٔ شوق گرفتاری
چوتخمم تا گره واکردهای گل میکند نامم
напичад бар дил кас риша шуқ гарфатори
чутахамам то гара вокарда-эй гул мекунад номам
مگر از خود روم تا مدعای دل به عرض آید
صدایی درشکست رنگ میدارد لب جامم
магар аз худ рум то мадаъой дил ба ъарз ойд
садойай дарашакаст ранг мӣ-дорад лаб ҷомам
هنوزم شمع سودا در نقاب هوش میسوزد
سرا پا آتشم اما به طرز سوختن خامم
ҳанузм шамъ судо дар нқоб ҳуш мӣ-сузд
саро по оташм амо ба тарз сухатан хомам
به چشم بسته غافل نیستم از شوق دیدارت
ز صد روزن به حیرت میتپد در پرده بادامم
ба чашм баста ғофал нисатам аз шуқ дидорт
з сад рузн ба ҳайрат мӣ-тапад дар парда бодомам
شرار برق جولان از رگ خارا نیندیشد
کند صد کوچهٔ بیداد را رنگین گل اندامم
шарор барақ ҷавлон аз раг хоро ниндишад
канд сад куча бидод ро рангин гул андомам
شکوه حسرت دیدار قاصد بر نمیتابد
مگر در محفل جانان برد آیینه پیغامم
шакуа ҳасарт дидор қосад бар нами-тобд
магар дар маҳафал ҷонон бард оина пиғомам
گرفتار طلسم حیرت دل ماندهام بیدل
به رنگ آب گوهر نیست بیش از یک گره دامم
гарфатор таласам ҳайрат дил монда-ам бидел
ба ранг об-гуҳар нест биш аз як-гара домам
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- چشم
- اندامِ بینایی؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و انتظارِ عاشقانه.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- آب
- مایعِ زندگانی؛ نمادِ روانی، صفا و گاه آبرو.
- شمع
- چراغ مومی؛ نماد سوختن، روشنی دادن و عاشقی بیقرار.
- پا
- عضوِ راهرفتن؛ نمادِ گام در راهِ طلب و سلوک.
- موج
- برآمدگی آب؛ در شعر نشانه جنبش، اضطراب و ناپایداری.
- نقش
- تصویر و اثر؛ گاه صورت ظاهری در برابر حقیقت.
- حیرت
- سرگشتگی آگاهانه در برابر حقیقتی که فهم عادی از آن بازمیماند.
- لب
- کنارهٔ دهان؛ نمادِ سخن، بوسه و حیاتِ معشوق.
- عجز
- ناتوانی و درماندگی؛ فروتنیِ بنده در برابرِ حق.
- غافل
- بیخبر و ناآگاه؛ خفته از یادِ حق و حقیقت.
- عرض
- ویژگی ناپایدار شیء؛ در برابر جوهر و ذات.
- شوق
- اشتیاقِ سوزان؛ کششِ پرشورِ دل بهسوی معشوق و وصال.