شبی کز خیال تو گل چیده بودم
شبی کز خیال تو گل چیده بودم
همآغوش صد جلوه خوابیده بودم
шаби каз хаёл ту гул чида будам
ҳам-оғуш сад ҷалуа хобида будам
چرا آبِ گوهر نباشد غبارم
به راه تو یک اشکِ غلتیده بودم
чаро об гуҳар набошад ғаборм
ба ро ту як ашак ғалатида будам
نهان از تو میباختم با تو عشقی
تو فهمیده بودی، نفهمیده بودم
наҳон аз ту мӣ-бохатам бо ту ъашақи
ту фаҳамида буди, нафаҳамида будам
کس آیینهدارت نشد ورنه من هم
به حیرت امیدی تراشیده بودم
кас оина-дорт нашад варна ман ҳам
ба ҳайрат амиди тарошида будам
به رنگیست چون سایهام جوش غفلت
که میرفتم از خویش و خوابیده بودم
ба ранги-ст чун сойа-ам ҷуш ғафалат
ки мӣ-рафтам аз хеш ва хобида будам
طریق وفا تلخکامی ندارد
شکر بود اگر خاک لیسیده بودم
тариқ вафо талхакоми надорад
шакар буд агар хок лисида будам
بنازم به اقبال درد محبت
که تا چرخ یک ناله بالیده بودم
банозм ба ақабол дард муҳаббат
ки то чарх як нола болида будам
ز وهم ای جنون عقدهام وانکردی
به خویش آنقَدرها نپیچیده بودم
з ваҳм эй ҷанун ъақада-ам вонакарди
ба хеш онқадараҳо напичида будам
تماشا خیال است و دیدار حیرت
ز آیینه این حرف پرسیده بودم
тамошо хаёл аст ва дидор ҳайрат
з оина ин ҳарф парсида будам
چو گل چاک میرو بد از پیکر من
ندانم برای چه خندیده بودم
чу гул чок мӣ-ру бд аз пикар ман
ндонам барой ча хандида будам
به مژگان گشودن نهان گشت بیدل
جمالی که پیش از نگه دیده بودم
ба мажагон гашудан наҳон гашт бидел
ҷамоли ки пиш аз нга дида будам
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- آب
- مایعِ زندگانی؛ نمادِ روانی، صفا و گاه آبرو.
- خاک
- زمین و گرد؛ نماد فروتنی، فنا، خاستگاه جسم و نهایت آدمی.
- ناله
- فریادِ دردمندانه؛ آوای سوز و شکوهٔ عاشق.
- خیال
- صورت ذهنی و وهم؛ جهان تصور در برابر حضور عینی.
- جنون
- دیوانگی؛ شیداییِ عاشقانه و رهاییِ از عقل.
- اشک
- قطرهٔ چشم؛ نشانهٔ گریه، شوق یا اندوهِ عاشقانه.
- مژگان
- موهای پلک؛ نمادِ تیرِ نگاه و گریهٔ عاشق.
- سایه
- اثر تاریک در برابر نور؛ کنایه از ناپایداری، پیروی یا وجود کمرنگ.
- حیرت
- سرگشتگی آگاهانه در برابر حقیقتی که فهم عادی از آن بازمیماند.
- دیده
- چشمِ بیننده؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و دیدارِ یار.
- وهم
- پندار ناپایدار؛ ادراکی که یقین و حقیقت کامل نیست.
- راه
- مسیرِ رفتن؛ نمادِ طریقتِ سلوک و سفرِ معنوی.
- درد
- رنج و الم؛ سرمایهٔ عاشق و راهِ پختگیِ جان.
- جلوه
- آشکارشدن زیبایی یا حقیقت در صورت دیدنی.
- غفلت
- بیخبری و بیتوجهی؛ خوابِ دل و حجابِ راهِ آگاهی.