اینکه در دیر غمت دم سرد پیدا کردهاند
اینکه در دیر غمت دم سرد پیدا کردهاند
دل نداری ورنه دل از درد پیدا کردهاند
айанака дар дир ғамат дам сард пидо карда-анд
дил ндори варна дил аз дард пидо карда-анд
هچکس از اختراع این بساط آگاه نیست
رنگ میبازیم و یاران نرد پیدا کردهاند
ҳачакас аз ахатароъ ин басот ого нест
ранг мӣ-бозим ва йорон нард пидо карда-анд
گم شدست آتار همتها به گرد جستوجو
تا در این صحرا سراغ مرد پیدا کردهاند
гам шуд-ст отор ҳаматаҳо ба-гард ҷаст-ваҷу
то дар ин саҳаро сароғ мард пидо карда-анд
منکر بیدست و پایی های معذوران مباش
عاجزان کاری که نتوان کرد پیدا کردهاند
манакар бе-даст ва пойай ҳой маъазурон мабош
ъоҷазон кори ки натавон кард пидо карда-анд
بردهاند از موج گوهر پیچوتاب اشتراک
مصرع ما را ز تضمین فرد پیدا کردهاند
барда-анд аз мавҷ гуҳар пич-ватоб ашатарок
масараъ мо ро з тазмин фард пидо карда-анд
ماجرای خامشان نشنیده میباید شنید
بیزبانی را نفسپرورد پیدا کردهاند
моҷарой хомашон нашанида мӣ-бойд шанид
бе-забони ро нафас-парурд пидо карда-анд
چون نگاه چشم آهو عمر در وحشت گذشت
خانه را ایجا بیابانگرد پیدا کردهاند
чун нго чашм оҳу умр дар вҳашт-газашт
хона ро айаҷо биобон-гард пидо карда-анд
یاد ما کن گر به سیر نرگسستانت سریست
رنگ بیماران جشمت زرد پیداکردهاند
йод мо кан-гар ба сир нарагас-стонат сарист
ранг биморон ҷашмат зард пидокарда-анд
میدهندم دل به هر آیین که میآیند پیش
نازنینان طرفه رهآورد پیدا کردهاند
мӣ-даҳандам дил ба ҳар ойайан-ки мӣ-ойанд пиш
нознинон тарфа ра-овард пидо карда-анд
زان بهارم مژدهٔ بوی خرامی میرسد
رنگ های رفته بیدل گرد پیدا کردهاند
зон бҳорм мажада бавай хароми мӣ-расад
ранг ҳой рафта бидел-гард пидо карда-анд
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- چشم
- اندامِ بینایی؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و انتظارِ عاشقانه.
- دست
- اندامِ گرفتن؛ نمادِ قدرت، بخشش و تصرف.
- موج
- برآمدگی آب؛ در شعر نشانه جنبش، اضطراب و ناپایداری.
- خانه
- سرپناهِ زیست؛ نمادِ دل، تن یا قفسِ هستی.
- گرد
- غبار و خاک؛ نشانه محوی، ناپایداری و حجاب دیدن.
- دم
- نفس یا لحظه؛ واحدی بسیار کوتاه از زمان و زندگی.
- یاد
- بهخاطرآوردن؛ حضورِ معشوق در دل و ذکرِ پیوسته.
- درد
- رنج و الم؛ سرمایهٔ عاشق و راهِ پختگیِ جان.
- سیر
- گشت و سفر؛ سلوک و سیرِ معنویِ جان در راهِ حق.
- نگاه
- نگریستن؛ تجلیِ معشوق و سرچشمهٔ شور و گرفتاری.
- وحشت
- هراس و رمیدگی؛ گریزِ دلِ تنها از خلق بهسوی تنهایی.
- پیدا
- آشکار و نمایان؛ ظهورِ حق در برابرِ نهان و پنهان.
- عمر
- زندگانی؛ به اندازه چند نفس کوتاه و ناپایدار شمرده میشود.