ساز تو کمین نغمهٔ بیداد شکستیست
ساز تو کمین نغمهٔ بیداد شکستیست
در شیشهٔ این رنگ پریزاد شکستیست
соз ту камин нағама бидод шакасти-ст
дар шиша ин ранг паризод шакасти-ст
گوهر ز حباب آن همه تفریق ندارد
هرجاست سری درگره باد شکستیست
гуҳар з ҳабоб он ҳама тафариқ надорад
ҳараҷост сари дарагара бод шакасти-ст
تصویر سحر رنگ سلامت نفروشد
صورتگر ما خامهٔ بهزاد شکستیست
тасавайр саҳар-ранг саломат нафарушад
суратагар мо хома баҳазод шакасти-ст
پیچ و خم عجزیم، چه ناز و چه تعین؟
بالیدن امواج به امداد شکستیست
пич ва хам ъаҷазим, ча ноз ва ча таъин?
болидан амавоҷ ба амадод шакасти-ст
چون رنگ چه بالم به غباریکه ندارم
از خویش فراموشی من یاد شکستی ست
чун ранг ча“болм ба ғабори-ки ндорм
аз хеш фаромуши ман йод шакасти-ст
تنها دل عاشق تپش یأس ندارد
هرشیشه تنک مشرب فریاد شکستیست
танаҳо дил ъошақ тапаш йос надорад
ҳарашиша танак машараб фариод шакасти-ст
بیدل نخوری عشوهٔ تعمیر سلامت
ویرانی بنیاد تو آباد شکستی ست
бидел нхори ъашуа таъамир саломат
вайрони баниод ту обод шакасти ст
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- ساز
- آلتِ نوازندگی؛ نمادِ همآهنگی و نوای درون.
- ناز
- کرشمه و دلربایی؛ جلوهگریِ معشوق در برابرِ نیاز.
- سحر
- سپیدهدم؛ زمان گشایش، دعا، بیداری و تغییر حال.
- یاد
- بهخاطرآوردن؛ حضورِ معشوق در دل و ذکرِ پیوسته.
- شیشه
- ظرفِ بلورین؛ نمادِ شکنندگیِ دل و صفای جان.
- خم
- خمیدگی یا خمِ شراب؛ منبعِ مستی و فیضِ معنوی.
- حباب
- پوسته نازک روی آب؛ نماد ناپایداری و تهیبودن.
- باد
- وزشِ هوا؛ نمادِ ناپایداری، غرور و تهیّتِ هستی.
- یأس
- ناامیدی؛ گاه نزدِ بیدل آرامشِ رهایی از آرزو و طمع.
- گوهر
- مروارید درون صدف؛ نماد حقیقت پنهان و کمال نهفته.
- خامه
- قلمِ نی؛ نمادِ نگارشِ تقدیر و بیانِ معنا.
- فریاد
- بانگِ بلند و ناله؛ نمادِ فغانِ دردمندِ عاشق.
- بنیاد
- پایه و اساس؛ بنیادِ سستِ هستی و ناپایداریِ بنا.
- پیچ
- خم و تابِ مارپیچ؛ نمادِ گرهِ راز و پیچیدگیِ هستی.
- تصویر
- نقش و صورت؛ جلوه خیالی که در آینه ذهن نقش میبندد.