تغافل چه خجلت به خود چیدهباشد
تغافل چه خجلت به خود چیدهباشد
که آن نازنین سوی ما دیده باشد
тағофал ча хаҷалат ба худ чида-бошад
ки он нознин савай мо дида бошад
حنابیست رنگ بهار سرشکم
بدانم به پای که غلتیده باشد
ҳаноби-ст ранг бҳор сарашакам
бдонам ба пой ки ғалатида бошад
طرب مفت دلگرهمه صبح شبنم
زگل کردن گریه خندیده باشد
тараб мафт дил-гараҳама субҳ шабанам
загал кардан гариа хандида бошад
به اظهار هستی مشو داغ خجلت
همان به که این عیب پوشیده باشد
ба азаҳор ҳастӣ машу доғ хаҷалат
ҳамон ба-ки ин ъиб пушида бошад
ندانم دل از درس موهوم هستی
چه فهمیده باشدکه فهمیده باشد
ндонам дил аз дарс муҳум ҳастӣ
ча фаҳамида бошадака фаҳамида бошад
چو موج گهر به که از شرم دریا
نگاه تو در دیده پیچیده باشد
чу мавҷ гаҳар ба-ки аз шарм дарё
нго ту дар дида пичида бошад
بجوشد دل گرم با جسم خاکی
اگر باده با شیشه جوشیده باشد
баҷушад дил гарм бо ҷасам хоки
агар бода бо шиша ҷушида бошад
من و یأس مطلب، دل و آه حسرت
دعا گو اثر میپرستیده باشد
ман ва йос маталаб, дил ва о ҳасарт
даъо гу асар мӣ-парсатида бошад
نفس سازی آهنگ جمعیتتکو
سحر گرد اجزای پاشیده باشد
нафас сози оҳанг ҷамаъитат-ку
саҳар гард аҷазой пошида бошад
درین دشت وحشت من آن گردبادم
که سر تا قدم دامن چیده باشد
дарин дашт вҳашт ман он-гардабодам
ки сар то қадам доман чида бошад
حیاپرور آستان نیازت
دلی داشتم آب گردیده باشد
ҳиопарур остон ниозат
дали дошатам об гардида бошад
اگر بیدل ما دهد عرض هستی
به خواب عدم حیرتی دیده باشد
агар бидел мо даҳад ъарз ҳастӣ
ба хоб ъадам ҳирти дида бошад
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- آب
- مایعِ زندگانی؛ نمادِ روانی، صفا و گاه آبرو.
- هستی
- وجود و بودن؛ در برابر عدم و نیستی.
- موج
- برآمدگی آب؛ در شعر نشانه جنبش، اضطراب و ناپایداری.
- دامن
- کنارهٔ جامه؛ نمادِ پاکی، پناه و دستآویز.
- صبح
- آغاز روشنایی پس از شب؛ نشانه امید، گشودگی یا بیداری.
- داغ
- نشان سوختگی یا زخم؛ کنایه از اندوه، عشق و حسرت.
- بهار
- فصلِ شکوفایی؛ نمادِ جوانی، تازگی و جلوهٔ حسن.
- گرد
- غبار و خاک؛ نشانه محوی، ناپایداری و حجاب دیدن.
- پای
- عضوِ ایستادن و رفتن؛ نمادِ ثبات و گام در راه.
- دیده
- چشمِ بیننده؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و دیدارِ یار.
- عدم
- نیستی؛ نبودن در برابر هستی و گاه مرتبه پیش از ظهور.
- شرم
- حیا و آزرم؛ پروای درونی در برابرِ معشوق و حق.
- عرض
- ویژگی ناپایدار شیء؛ در برابر جوهر و ذات.