طرب در این باغ میخرامد ز ساز فرصت پیام بر لب
طرب در این باغ میخرامد ز ساز فرصت پیام بر لب
ز نرگس اکنون مباش غافل که نی گرفتهست جام بر لب
тараб дар ин боғ мӣ-харомад з соз фарсат пиом бар лаб
з нарагас аканун мабош ғофал-ки ни гарфата-ст ҷом бар лаб
اگر به معنی رسیده باشی خروش مستان شنیده باشی
چو برگ تاکاند اهل مشرب نهفته ذکر مدام بر لب
агар ба маъани рсида боши харуш мастон шанида боши
чу бараг ток-анд аҳал машараб наҳафта закар мадом бар лаб
رساند خلقی ز هرزه رایی به عرصهٔ قدرتآزمایی
هجوم اشغال ژاژخایی چو توسن بیلجام بر لب
рсонд халқи з ҳарза ройай ба ъарса қадарт-озмойай
ҳаҷум ашағол жожахойай чу тусан бе-лаҷом бар лаб
به خودفروشیست عزتو شان به حرف و صوتاست فخر یاران
تو هم به قدرنفس پر افشان چو دستگاهکلام بر لب
ба ходафаруши-ст ъазат-ва шон ба ҳарф ва сут-аст фахар йорон
ту ҳам ба қадарнафас пур афашон чу дастаго-калом бар лаб
ثبات ناز آنقدر ندارد بنای اقبال بیبقایت
گذشتهگیر اینکه آفتابی رسانده باشی چو بام بر لب
сабот ноз онақадар надорад баной ақабол бе-бақойт
газашта-гир айанака офтоби рсонда боши чу бом бар лаб
مسایل مفتیان شنیدم به پشت و روی ورق رسیدم
تصرف مال غصب دیدم حلال در دل حرام بر لب
масойал мафтион шанидам ба пашт ва равай варақ рсидам
тасарф мол ғасаб дидам ҳалол дар дил ҳаром бар лаб
ز خانقه هرکه سر برآرد مراتب جوع میشمارد
طریقهٔ صوفیان ندارد به غیر ذکر طعام بر لب
з хонқа ҳарака сар барорд маротаб ҷуъ мӣ-шморд
тариқа суфион надорад ба ғир закар таъом бар лаб
گر از مکافات خبث غیبت شنیدهای وعدهٔ ندامت
چرا زمانی ز زخم دندان نمیرسانی پیام بر لب
гар аз макофот хабас ғибат шанида-эй ваъада ндомат
чаро змони з захам дандон нами-рсони пиом бар лаб
جنون چندین هزار شهرت فسرد درجیب سینهچاکی
کسی نشد محرم صدایی از این نگینهای نام بر لب
ҷанун чандин ҳазор шаҳарт фасард дараҷиб сина-чоки
каси нашад маҳарм садойай аз ин нгинаҳой ном бар лаб
خروش دیر و حرم در این ره نمود از درد و داغم آگه
خداپرست است و الله الله، برهمن و رام رام بر لب
харуш дир ва ҳарм дар ин ра намуд аз дард ва доғам ога
хадопарсат аст ва а-лала алала, бараҳаман ва ром ром бар лаб
رقم زدم برتبسمگل ز ساعد چین در آستینت
قلمکشیدم به موجگوهر ازآن خط مشکفام بر لب
рақам задам бартабасам-гул з соъад чин дар остинат
қалм-кашидам ба мавҷ-гуҳар азон хт машакафом бар лаб
جهان به صد رنگ شغل مایلمن وهمین طرزشوق بیدل
تصورت سال و ماه در دل ترنمت صبح و شام بر لب
ҷаҳон ба сад ранг шағал мойал-ман ваҳамин тарзашуқ бидел
тасурт сол ва мо дар дил тарнамат субҳ ва-шом бар лаб
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- پر
- شهپرِ پرنده؛ نمادِ پرواز، آرزو و سبکباریِ روح.
- موج
- برآمدگی آب؛ در شعر نشانه جنبش، اضطراب و ناپایداری.
- جهان
- گیتی و دنیا؛ سرای گذرا و فریبندهٔ هستی.
- صبح
- آغاز روشنایی پس از شب؛ نشانه امید، گشودگی یا بیداری.
- جنون
- دیوانگی؛ شیداییِ عاشقانه و رهاییِ از عقل.
- ساز
- آلتِ نوازندگی؛ نمادِ همآهنگی و نوای درون.
- ناز
- کرشمه و دلربایی؛ جلوهگریِ معشوق در برابرِ نیاز.
- لب
- کنارهٔ دهان؛ نمادِ سخن، بوسه و حیاتِ معشوق.
- خط
- موی نورُستهٔ گونه؛ نمادِ زیباییِ نوخیزِ معشوق.
- غافل
- بیخبر و ناآگاه؛ خفته از یادِ حق و حقیقت.
- فرصت
- مجال کوتاه انجام کار؛ در شعر غالبا لحظه گذرای عمر.
- درد
- رنج و الم؛ سرمایهٔ عاشق و راهِ پختگیِ جان.
- معنی
- مقصود درونی یا حقیقت پنهان پشت لفظ و صورت.