ساز امکان از شکست آواز پیدا میکند
ساز امکان از شکست آواز پیدا میکند
بال بر هم میخورد پرواز پیدا میکند
соз амакон аз шакаст овоз пидо мекунад
бол бар ҳам мӣ-хурд паравоз пидо мекунад
مینهد پیش از سخن گردن به تیغ انفعال
چون قلم هرکس زبان راز پیدا میکند
мӣ-наҳад пиш аз сахан гардан ба тиғ анафаъол
чун қалм ҳаракас забон роз пидо мекунад
پاس ناموس حیا هم نیست آسان داشتن
چون جبین برنم زند غماز پیدا میکند
пос номус ҳио ҳам нест осон дошатан
чун ҷабин барнам занд ғамоз пидо мекунад
نور عبرت نیست دل را بیغبار حادثات
از شکست این آینه پرداز پیدا میکند
нур ъабарт нест дил ро бе-ғубор ҳодасот
аз шакаст ин оина-пардоз пидо мекунад
چون خط پرگار بر انجام میسوزد نفس
تاکسی سررشتهٔ آغاز پیدا میکند
чун хт парагор бар анҷом мӣ-сузд нафас
токаси сарарашта оғоз пидо мекунад
همچو شمع افسانهٔ دعوی مسلسل کردهای
این زبان آخر دهان گاز پیدا میکند
ҳамачу шамъ афасона даъавай масаласал-карда-эй
ин забон охар даҳон гоз пидо мекунад
چون نگه هر چند در مژگان زدن گم میشویم
حسرت دیدار ما را باز پیدا می کند
чун нга ҳар чанд дар мажагон задан-гам мӣ-шавайам
ҳасарт дидор мо ро боз пидо мӣ канд
تا بود ممکن حدیث پنبه باید گوش کرد
نغمهها این محفل بیساز پیدا میکند
то буд мамакан ҳадис панаба бойд гуш-кард
нағама-ҳо ин маҳафал бе-соз пидо мекунад
نفس کافر را مسلمان کن کمال اینست و بس
سحر چون باطل شود اعجاز پیدا میکند
нафас кофар ро масалмон-кан камол айанаст ва бас
саҳар чун ботал шуд аъаҷоз пидо мекунад
حسن بی ایجاد عشقی نیست در اقلیم ناز
گل چو موج رنگ زد گلباز پیدا میکند
ҳасан би айаҷод ъашақи нест дар ақалим ноз
гул чу мавҷ ранг зд галабоз пидо мекунад
عجز چون موصول بزم کبریا شد عجز نیست
گر نیاز آنجا رساندی ناز پیدا میکند
ъаҷаз чун мусул базм-кабар-йо шуд ъаҷаз нест
гар ниоз онҷо рсонди ноз пидо мекунад
پا ز جوش آبله بیدل مقیم دامنست
هرکه سامان کرد عجز اعزاز پیدا میکند
по з ҷуш обала бидел мақим доманаст
ҳарака сомон-кард ъаҷаз аъазоз пидо мӣ-канд
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- آینه
- سطح بازتابنده؛ در شعر نماد خودشناسی، صفا و جلوه است.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- شمع
- چراغ مومی؛ نماد سوختن، روشنی دادن و عاشقی بیقرار.
- پا
- عضوِ راهرفتن؛ نمادِ گام در راهِ طلب و سلوک.
- غبار
- گرد و خاک؛ نشانه محوی، فروتنی، ناپایداری یا حجاب دیدن.
- موج
- برآمدگی آب؛ در شعر نشانه جنبش، اضطراب و ناپایداری.
- شکست
- درهمشکستگی؛ نمادِ نیستی و فروریختنِ خودیِ عاشق.
- ساز
- آلتِ نوازندگی؛ نمادِ همآهنگی و نوای درون.
- ناز
- کرشمه و دلربایی؛ جلوهگریِ معشوق در برابرِ نیاز.
- بال
- پرِ پرواز؛ نمادِ اوجگرفتن و رهاییِ روح.
- مژگان
- موهای پلک؛ نمادِ تیرِ نگاه و گریهٔ عاشق.
- پرواز
- اوجگرفتن در هوا؛ نمادِ رهاییِ روح و آرزو.
- خط
- موی نورُستهٔ گونه؛ نمادِ زیباییِ نوخیزِ معشوق.