چندین مژه بنشست رگ خواب به چشمم
چندین مژه بنشست رگ خواب به چشمم
از خون شهید که زند آب به چشمم
чандин мажа банашаст раг хоб ба чашмам
аз хон шаҳид ки занд об ба чашмам
کو آنقدر آبی که در بن دشت جگرتاب
چون اشک کند یک مژه سیراب به چشمم
ку онақадар оби-ки дар бан дашт ҷагартоб
чун ашак-канд як мажа сироб ба чашмам
جز حیرت از انبوهی مژگان چه خروشد
یک تار نظر وین همه مضراب به چشمم
ҷуз ҳайрат аз анабуҳи мажагон ча харушад
як тор назар вайан ҳама мазароб ба чашмам
دور نگهی تا سر مژگان برساندم
گرداند حیا ساغر گرداب به چشمم
дур нагаҳи то сар мажагон барсонадам
гардонд ҳио соғар гардоб ба чашмам
گر اطلس افلاک زند غوطه به مخمل
مشکل که برد صرفهای از خواب به چشمم
гар аталас афалок занд ғута ба махамал
машакал-ки бард сарфа-эй аз хоб ба чашмам
آیینهٔ تمثال، تعلق نپذیرد
سامان دو عالم کن و دریاب به چشمم
оина тамасол, таъалқ напазирд
сомон ду олам кан ва дариоб ба чашмам
از دوش فکندم به یک انداز تغافل
بار مژه بود الفت اسباب به چشمم
аз душ факандам ба як андоз тағофал
бор мажа буд алафт асабоб ба чашмам
بیروی تو هرچند به عالم زنم آتش
صیقل نزند آینه مهتاب به چشمم
бе-равай ту ҳарачанд ба олам занам оташ
сиқал назнад оина маҳатоб ба чашмам
درکعبه به جوش آمدم از یاد نگاهت
کج کرد قدح صورت محراب به چشمم
даракаъаба ба ҷуш омадам аз йод нгоҳат
каҷ-кард қадаҳ сурт маҳароб ба чашмам
غافل مشو از ضبط سرشک من بیدل
چون آبله آتش به دل است آب به چشمم
ғофал машу аз забат сарашак ман бидел
чун обала оташ ба дил аст об ба чашмам
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- آینه
- سطح بازتابنده؛ در شعر نماد خودشناسی، صفا و جلوه است.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- آب
- مایعِ زندگانی؛ نمادِ روانی، صفا و گاه آبرو.
- عالم
- جهانِ هستی؛ پهنهٔ آفرینش و جلوهگاهِ حق.
- خون
- مایعِ سرخِ تن؛ نمادِ درد، شور و جگرسوزیِ عشق.
- آتش
- شعله و سوز؛ کنایه از عشق، درد، شور یا نابودی.
- اشک
- قطرهٔ چشم؛ نشانهٔ گریه، شوق یا اندوهِ عاشقانه.
- مژگان
- موهای پلک؛ نمادِ تیرِ نگاه و گریهٔ عاشق.
- حیرت
- سرگشتگی آگاهانه در برابر حقیقتی که فهم عادی از آن بازمیماند.
- غافل
- بیخبر و ناآگاه؛ خفته از یادِ حق و حقیقت.
- مژه
- موی پلکِ چشم؛ تیرِ نگاه و ابزارِ گریه و خونِ دل.
- نظر
- نگاه و دیدن؛ توجهِ معشوق یا بصیرتِ باطن.
- یاد
- بهخاطرآوردن؛ حضورِ معشوق در دل و ذکرِ پیوسته.
- خواب
- خفتن و رؤیا؛ نشانهٔ غفلت در برابرِ بیداریِ دل.
- آبله
- تاولِ پا یا دانهٔ پوست؛ نشانهٔ رنجِ راه و سلوک.