پر مفلسم به من چه نوا میتوان رساند
پر مفلسم به من چه نوا میتوان رساند
جایی نرفتهام که دعا میتوان رساند
пур мафаласам ба ман ча наво мӣ-тавон рсонд
ҷойай нарфата-ам ки даъо мӣ-тавон рсонд
دورم ز وصل یار به خود هم نمیرسم
یاران مرا دگر به کجا میتوان رساند
дурм з васал йор ба худ ҳам нами-расам
йорон маро дагар ба-каҷо мӣ-тавон рсонд
پوشیده نیست آنهمه گرد سراغ من
چشمی چو آبله ته پا میتوان رساند
пушида нест онаҳама-гард сароғ ман
чашми чу обала та по мӣ-тавон рсонд
یار از نظر چو مصرع برجسته میرود
فرصت بدیههجوست مرا میتوان رساند
йор аз назар чу масараъ бараҷаста мӣ-руд
фарсат бдиҳа-ҷуст маро мӣ-тавон рсонд
ای ساکنان میکده ننگ ترحم است
ما را اگر به خانهٔ ما میتوان رساند
эй соканон микада нанг тараҳам аст
мо ро агар ба хона мо мӣ-тавон рсонд
نقش خیال عالم آب است خوب و زشت
کز یک عرق دماغ حیا میتوان رساند
нақш хаёл олам об аст хоб ва зашт
каз як ъарақ дамоғ ҳио мӣ-тавон рсонд
شام و سحر کمینگه حُسن اجابت است
آیینهای به دست دعا میتوان رساند
шом ва саҳар каминга ҳасан аҷобат аст
оина-эй ба даст даъо мӣ-тавон рсонд
در عالمی که ضبط نفس راهبر شود
بیمرگ بنده را به خدا میتوان رساند
дар ъолми-ки забат нафас роҳабар шуд
бе-мараг банда ро ба хадо мӣ-тавон рсонд
بیمغزی هوس الم جاه میکشد
مکتوب استخوان به هما میتوان رساند
бимағази ҳус алм ҷо мӣ-кашад
мактуб асатахон ба ҳамо мӣ-тавон рсонд
پیکرده است گم به چمن خون بیدلان
آبی به باغبان حنا میتوان رساند
пи-карда аст гам ба чаман хон бидалон
оби ба боғабон ҳано мӣ-тавон рсонд
گل در بغل به یاد جمال تو خفتهایم
از خاک ما چمن به جلا میتوان رساند
гул дар бағал ба йод ҷамол ту хафта-айам
аз хок мо чаман ба ҷало мӣ-тавон рсонд
ما بوالفضول کعبه و بتخانه نیستیم
این یک دماغ در همه جا میتوان رساند
мо баволафазул-каъаба ва батахона нистим
ин як дамоғ дар ҳама ҷо мӣ-тавон рсонд
عهدی نبستهایم به فرصت درین چمن
از ما سلامگل به وفا میتوان رساند
ъаҳади набаста-айам ба фарсат дарин чаман
аз мо салом-гул ба вафо мӣ-тавон рсонд
بیدل دماغ ناز فلک پر بلند نیست
گرد خود اندکی به هوا میتوان رساند
бидел дамоғ ноз фалак пур баланд нест
гард худ анадаки ба ҳаво мӣ-тавон рсонд
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- آب
- مایعِ زندگانی؛ نمادِ روانی، صفا و گاه آبرو.
- خاک
- زمین و گرد؛ نماد فروتنی، فنا، خاستگاه جسم و نهایت آدمی.
- پر
- شهپرِ پرنده؛ نمادِ پرواز، آرزو و سبکباریِ روح.
- پا
- عضوِ راهرفتن؛ نمادِ گام در راهِ طلب و سلوک.
- دست
- اندامِ گرفتن؛ نمادِ قدرت، بخشش و تصرف.
- عالم
- جهانِ هستی؛ پهنهٔ آفرینش و جلوهگاهِ حق.
- نقش
- تصویر و اثر؛ گاه صورت ظاهری در برابر حقیقت.
- خون
- مایعِ سرخِ تن؛ نمادِ درد، شور و جگرسوزیِ عشق.
- خیال
- صورت ذهنی و وهم؛ جهان تصور در برابر حضور عینی.
- هوس
- آرزوی زودگذر؛ میلِ نفسانی در برابرِ عشقِ راستین.
- ناز
- کرشمه و دلربایی؛ جلوهگریِ معشوق در برابرِ نیاز.
- خانه
- سرپناهِ زیست؛ نمادِ دل، تن یا قفسِ هستی.
- گرد
- غبار و خاک؛ نشانه محوی، ناپایداری و حجاب دیدن.