نگویمت به خطا سازیا صواب طلب
نگویمت به خطا سازیا صواب طلب
کمینگر است زخود رفتنت شتاب طلب
нагавайамат ба хто созио савоб талаб
каминагар аст заход рафтанат штоб талаб
اگر حقیقت انجام در نظر داری
ز هرکجاگهرت میرسد حباب طلب
агар ҳақиқат анҷом дар назар дори
з ҳаракаҷогаҳарт мӣ-расад ҳабоб талаб
شکست آبله هرگام ساغری دارد
سراغ آبی اگر خواهی از سراب طلب
шакаст обала ҳарагом соғари дорад
сароғ оби агар хоҳи аз сароб талаб
گل نگاهی اگر چیدهای ز باغ وصال
به روز هجر ز مژگان ترگلاب طلب
гул нгоҳи агар чида-эй з боғ васол
ба рӯз ҳаҷар з мажагон тарагалоб талаб
به رفعکلفت هر آفتیست تدبیری
گر آتشی به دل افتد زدیده آب طلب
ба рафаъ-калафт ҳар офти-ст тадабири
гар оташи ба дил афатад здида об талаб
جهان ز خبث تهی گشت تا تو بالیدی
به صفرنه فلک از قدر خود حساب طلب
ҷаҳон з хабас таҳи-гашт то ту болиди
ба сафарна фалак аз қадар худ ҳасоб талаб
کسی ز مرگ اگر رسم زندگی خواهد
تو هم ز عالم پیری بروشباب طلب
каси з мараг агар расам зандаги хоҳад
ту ҳам з олам пири барушабоб талаб
مقیم بیکسی آسوده از پریشانیست
چوگنج عافیت از خانهٔ خراب طلب
мақим бикаси осуда аз паришони-ст
чуганҷ ъофит аз хона хароб талаб
تو قاصد هوسی از عدم به سوی وجود
حقیقت نفست خوانده شد جواب طلب
ту қосад ҳуси аз ъадам ба савай ваҷуд
ҳақиқат нафаст хонда шуд ҷавоб талаб
ز جنبش مژه درس اشارتت این است
که هرزه است نگاه اندکی حجاب طلب
з ҷанабаш мажа дарс ашоратат ин аст
ки ҳарза аст нго анадаки ҳаҷоб талаб
بهار میطلبی سیر رنگ کن بیدل
ز جلوه آنچه طمع داری از نقاب طلب
бҳор мӣ-талаби сир ранг кан бидел
з ҷалуа онача тамаъ дори аз нқоб талаб
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- آب
- مایعِ زندگانی؛ نمادِ روانی، صفا و گاه آبرو.
- عالم
- جهانِ هستی؛ پهنهٔ آفرینش و جلوهگاهِ حق.
- جهان
- گیتی و دنیا؛ سرای گذرا و فریبندهٔ هستی.
- شکست
- درهمشکستگی؛ نمادِ نیستی و فروریختنِ خودیِ عاشق.
- بهار
- فصلِ شکوفایی؛ نمادِ جوانی، تازگی و جلوهٔ حسن.
- مژگان
- موهای پلک؛ نمادِ تیرِ نگاه و گریهٔ عاشق.
- خانه
- سرپناهِ زیست؛ نمادِ دل، تن یا قفسِ هستی.
- عدم
- نیستی؛ نبودن در برابر هستی و گاه مرتبه پیش از ظهور.
- مژه
- موی پلکِ چشم؛ تیرِ نگاه و ابزارِ گریه و خونِ دل.
- نظر
- نگاه و دیدن؛ توجهِ معشوق یا بصیرتِ باطن.
- جلوه
- آشکارشدن زیبایی یا حقیقت در صورت دیدنی.
- آبله
- تاولِ پا یا دانهٔ پوست؛ نشانهٔ رنجِ راه و سلوک.
- سیر
- گشت و سفر؛ سلوک و سیرِ معنویِ جان در راهِ حق.
- نگاه
- نگریستن؛ تجلیِ معشوق و سرچشمهٔ شور و گرفتاری.