دیدهٔ مشتاقی از هر مو به بار آوردهام
دیدهٔ مشتاقی از هر مو به بار آوردهام
نخل بادامی ز باغ انتظار آوردهام
дида маштоқи аз ҳар му ба бор оварда-ам
нахал бодоми з боғ анатазор оварда-ам
ششجهت دیدارگل میچیند از اجزای من
از تحیر زور بر آیینهزار آوردهام
шашаҷаҳат дидорагал мӣ-чинд аз аҷазой ман
аз таҳир зур бар оина-зор оварда-ам
حاصل معنیست با حسن عبارت ساختن
کعبه جویان رو به خاک پای یار آوردهام
ҳосал маъанист бо ҳасан ъаборт сохатан
каъаба ҷавайон ру ба хок пой йор оварда-ам
تاکشد شوق انتظار خجلت از افسردگی
رنگ میجستم براتی بر بهار آوردهام
токашад шуқ анатазор хаҷалат аз афасардаги
ранг мӣ-ҷастам бароти бар бҳор оварда-ам
چشم آن دارم که گیرم عالمی را در کنار
چون مژه هر چند یک آغوشوار آوردهام
чашм он дорм ки гирм ъолми ро дар канор
чун мажа ҳар чанд як оғуш-вор оварда-ам
ای ادب بگذار تا مشق جنونی سرکنم
آخر این لوح جبین بهر چه کار آوردهام
эй адаб багазор то машақ ҷануни сараканам
охар ин луҳ ҷабин баҳар ча кор оварда-ам
سادگی میخندد از آیینهٔ اندیشهام
دل ندارد هیچ و من بهر نثار آوردهام
содаги мӣ-хандад аз оина андиша-ам
дил надорад ҳич ва ман баҳар насор оварда-ам
ذره را از خودفروشی شرم باید داشتن
بی فضولی نیست هر چند انکسار آوردهام
зара ро аз ходафаруши шарм бойд дошатан
бе-фазули нест ҳар чанд анакасор оварда-ам
بیدلانت عالمی دارند در بار نیاز
تحفهام این بس که خود را در شمار آوردهام
бидалонат ъолми доранд дар бор ниоз
таҳафа-ам ин басака худ ро дар шмор оварда-ам
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- چشم
- اندامِ بینایی؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و انتظارِ عاشقانه.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- خاک
- زمین و گرد؛ نماد فروتنی، فنا، خاستگاه جسم و نهایت آدمی.
- بهار
- فصلِ شکوفایی؛ نمادِ جوانی، تازگی و جلوهٔ حسن.
- پای
- عضوِ ایستادن و رفتن؛ نمادِ ثبات و گام در راه.
- دیده
- چشمِ بیننده؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و دیدارِ یار.
- شرم
- حیا و آزرم؛ پروای درونی در برابرِ معشوق و حق.
- مژه
- موی پلکِ چشم؛ تیرِ نگاه و ابزارِ گریه و خونِ دل.
- شوق
- اشتیاقِ سوزان؛ کششِ پرشورِ دل بهسوی معشوق و وصال.
- هیچ
- بودِ تهی و بیاعتبار؛ نشان نفی خود یا جهان گذرا.
- حسن
- زیبایی؛ جلوهٔ جمالِ معشوق و تجلیِ حُسنِ ازلی.
- باغ
- بوستان؛ نمادِ جهان، جلوهگاهِ حُسن و گذرِ بهارِ عمر.
- ادب
- حرمت و آیینِ رفتار؛ نمادِ خاموشی و فروتنیِ سالک.
- خجلت
- شرم و سرافکندگی؛ نمادِ حیای سالک در برابرِ حق.
- عالمی
- یک جهان، بسیار؛ کنایه از فراوانی و کثرتِ بیپایان.