عالمی

1

واماندگی چو موج گهر بی‌غنا نبود / بر عالمی ز آبلهٔ پا زدیم پا

2

خیال جلوه‌زار نیستی هم عالمی دارد / ز نقش پا، سری باید کشیدن گاه‌گاه آنجا

3

چیست گردون‌؟ هوس‌افزای خیالات عدم / عالمی را به همین صفر حساب است اینجا

4

سواد کُنج معدومی قیامت‌عالمی دارد / که هر کس هر کجا گم‌ شد ازین منزل شود پیدا

5

کسی چه شکر کند دولت تمنا را / به عالمی‌ که تویی ناله می‌کُشد ما را

6

تماشای غرور دیگران هم عالمی دارد / به روی زر نشست سکه‌ قارون می‌کند ما را

7

در عالمی‌ که با خود رنگی نبود ما را / بودیم هرچه بودیم او وانمود ما را

8

عالمی در امتحانگاهِ هوس تک می‌زند / گر نه‌ای قانع تو هم بیتابِ این و آن برآ

9

به عزت عالمی جان می‌کند اما ازین غافل / که در نقش نگین معراج می‌باشد دنائت را

10

ز گشاد عقدهٔ کارها همه داشت سعی ندامتی / در عالمی زدی از طمع‌ کف‌ خود به‌هم نزدی چرا

11

خیال‌آباد یکتایی قیامت عالمی دارد / که هرجا وارسی باید پرستیدن همین خود را

12

پرگشتن و تهی‌شدن از خوابش عالمی‌است / آیینه‌کن عروج ونزول هلال را

13

محرم آن شعله خویم جانب دیرم مخوان / عالمی را جمع سازم هرکه بدوزد مرا

14

عالمی را انفعال وضع بیکاری گداخت / ناخن سرخاری دل‌ها مگردان شانه را

15

از عدم ناجسته‌ کر کرده‌ست‌ گوش عالمی / شور نشنیدن صدای بیضهٔ فولاد ما

16

شرم هستی عالمی را در عرق خوابانده است / یک‌گره دارد چو شبنم رشتهٔ تسخیر ما

17

عالمی در حسرت وضع عبارت مرده است / معنی ما کیست تا فهمد ز دیوان شما

18

عالَمی را به درِ کعبهٔ تحقیق رساند / جَرسِ قافلهٔ صبحِ خرامِ دل ما

19

آمدیم از عالم یکتا و لیک / عالمی را همره آوردیم ما

20

عالمی را وحشت ما چون سحرآواره‌کرد / چین‌فروش دامن صحرای امکانیم ما

21

حرف درشت ما ثمر سود عالمی‌ست / گوهر دهد به جای شرر سنگ‌ کان ما

22

در عالمی‌که فیش رود دعوی حسد / یارب مباد غفلت ماکینه‌خواه ما

23

شکست برگ‌گل هم ازتبسم عالمی دارد / عرقریزی‌ست‌هرجاجمع می‌گرددحرارتها

24

طمع‌ از سعی بیحاصل‌ عرق‌ریزست زین‌ غافل / که خاک عالمی‌ گل می‌کند از آب‌ گوهرها

25

عالمی بر وهم پیچیده‌ست مانند حباب / جز هوا نبود سری در زیر این دستارها

26

عالمی بالیده است از دستگاه خودسری / نشتری می‌خواهد این جمعیت آماس‌ها

27

زین بزم عالمی غم راحت به خاک برد / آب محیط رفت به‌گردکرانه‌ها

28

هرکه را دیدم چو مژگان بال بسمل می‌زند / عالمی‌راکشت چشمت خانهٔ مستی خراب

29

طبع‌ِ کرم فسردهٔ دست تهی مباد / برگشت عالمی‌ست ستم خشکی سحاب

30

در عالمی‌ که یاد تو با ما مقابل است / آیینه می‌کشد به رخِ سایه آفتاب