نشاط این بهارم بیگل رویت چه کار آید
نشاط این بهارم بیگل رویت چه کار آید
تو گر آیی طرب آید بهشت آید بهار آید
нашот ин бҳорм бе-гул равайт ча кор ойд
ту гар ойай тараб ойд бҳашт ойд бҳор ойд
ز استقبال نازتگر چمن را رخصتی باشد
به صد طاووس بندد نخل ویک آیینهوار آید
з асатақабол нозат-гар чаман ро рхасти бошад
ба сад товавас бандад нахал вайк оина-вор ойд
پر است این دشت از سامان نخجیر تمنایت
جنون تازی که صید لاغر ما هم به کار آید
пур аст ин дашт аз сомон нахаҷир таманойт
ҷанун този ки сид лоғар мо ҳам ба-кор ойд
به ساز ما نباید بیش از این افسردگی بستن
خرامی، ناز هرگام تو مضرابی به تار آید
ба соз мо набойд биш аз ин афасардаги бастан
хароми, ноз ҳарагом ту мазароби ба тор ойд
شکفتن بسکه دارد آشیان در هر بن مویت
تبسم گر به لب دزدی چمنها در فشار آید
шакафтан басака дорад ошион дар ҳар бан мавайт
табасам-гар ба лаб дазди чаманаҳо дар фашор ойд
ندارد موج بیوصل گهر امید جمعیت
هماغوشت برآیم تا کنارم درکنار آید
надорад мавҷ бе-васал гаҳар амид ҷамаъит
ҳамоғушт баройам то канорм дараканор ойд
به برق انتظارم میگدازد شوق دیداری
تحیر میدهم آب ای خدا دیدن به بار آید
ба барақ анатазорм мӣ-гадозд шуқ дидори
таҳир мӣ-даҳам об эй хадо дидан ба бор ойд
فلک هرچند در خاک عدم ریزد غبارم را
سحر گل چیند از جیبم دمی کان شهسوار آید
фалак ҳарачанд дар хок ъадам ризд ғаборм ро
саҳар гул чинд аз ҷибам дами-кон шаҳасавор ойд
چمن تمهید حیرت رفته بود از چشم مشتاقان
کنون گلچین چندین نرگسستان انتظار آید
чаман тамаҳид ҳайрат рафта буд аз чашм маштоқон
канун галачин чандин нарагасастон анатазор ойд
شب آمد بر سر دوران سیه شد روز مهجوران
خداونداکی آن خورشید غربت اختیار آید
шаб омад бар сар дурон сиа шуд рӯз маҳаҷурон
хадовандоки он хурашид ғарабат ахтиор ойд
هزار آیینه از دست دو عالم میبرد صیقل
که یارب آن پریرو بر من بیدل دچار آید
ҳазор оина аз даст ду олам мӣ-бард сиқал
ки йораб он пари-ру бар ман бидел дачор ойд
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- چشم
- اندامِ بینایی؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و انتظارِ عاشقانه.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- آب
- مایعِ زندگانی؛ نمادِ روانی، صفا و گاه آبرو.
- خاک
- زمین و گرد؛ نماد فروتنی، فنا، خاستگاه جسم و نهایت آدمی.
- پر
- شهپرِ پرنده؛ نمادِ پرواز، آرزو و سبکباریِ روح.
- دست
- اندامِ گرفتن؛ نمادِ قدرت، بخشش و تصرف.
- عالم
- جهانِ هستی؛ پهنهٔ آفرینش و جلوهگاهِ حق.
- موج
- برآمدگی آب؛ در شعر نشانه جنبش، اضطراب و ناپایداری.
- جنون
- دیوانگی؛ شیداییِ عاشقانه و رهاییِ از عقل.
- ساز
- آلتِ نوازندگی؛ نمادِ همآهنگی و نوای درون.
- ناز
- کرشمه و دلربایی؛ جلوهگریِ معشوق در برابرِ نیاز.
- بهار
- فصلِ شکوفایی؛ نمادِ جوانی، تازگی و جلوهٔ حسن.
- حیرت
- سرگشتگی آگاهانه در برابر حقیقتی که فهم عادی از آن بازمیماند.
- لب
- کنارهٔ دهان؛ نمادِ سخن، بوسه و حیاتِ معشوق.
- چمن
- سبزهزارِ خرّم؛ نمادِ بهار، باغ و جلوهگاهِ حسن.