گلهای آن تبسم باغ فلک ندارد
گلهای آن تبسم باغ فلک ندارد
صد صبح اگر بخندد یک لب نمک ندارد
галаҳой он табасам боғ фалак надорад
сад субҳ агар бахандад як лаб намак надорад
رنگ دویی در این باغ رعنایی خیال است
سیر جهان تحقیق ملک و ملک ندارد
ранг давайай дар ин боғ раъанойай хаёл аст
сир ҷаҳон таҳақиқ малак ва малак надорад
پوچ است غیر وحدت نقد حساب کثرت
اعداد چیزی از خود چون رفت یک ندارد
пуч аст ғир ваҳадат нақад ҳасоб-касарт
аъадод чизи аз худ чун рафт як надорад
اسلام وکفر هریک واحد خیال ذات است
در چشم دور و نزدیک خورشید شک ندارد
асалом вакафар ҳарик воҳад хаёл зот аст
дар чашм дур ва наздик хурашид шак надорад
دل نوبهار هستیست امّا چه میتوان کرد
رنجی که دارد این گل خار و خسک ندارد
дил нубҳор ҳастӣ-ст амо ча мӣ-тавон кард
ранҷи-ки дорад ин-гул хор ва хасак надорад
پامال عجز باشید تدبیرها جز این نیست
مست است فیل تقدیر یاد کجک ندارد
помол ъаҷаз бошид тадабираҳо ҷуз ин нест
маст аст фил тақадир йод каҷак надорад
آیینه آب سازید تا چند وهم صیقل
مکتوب سادهلوحی تشویش حک ندارد
оина об созид то чанд ваҳм сиқал
мактуб сода-луҳи ташавайаш ҳак надорад
ذوق طراوت ازگل آغوش غنچگی برد
زخمی که آب دزدد غیر از گزک ندارد
зуқ тароват азагал оғуш ғаначаги бард
захами-ки об даздад ғир аз газак надорад
افشای راز ظالم موقوف تیره روزیست
تا غافل از زگال است آتش محک ندارد
афашой роз золм муқуф тира рузи-ст
то ғофал аз загол аст оташ маҳак надорад
آفات دهر بیدل تنبیه غافلان نیست
طبع خر آنقدرها ننگ ازکتک ندارد
офот даҳар бидел танабиа ғофалон нест
табаъ хар онақадараҳо нанг азактак надорад
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- چشم
- اندامِ بینایی؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و انتظارِ عاشقانه.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- آب
- مایعِ زندگانی؛ نمادِ روانی، صفا و گاه آبرو.
- هستی
- وجود و بودن؛ در برابر عدم و نیستی.
- جهان
- گیتی و دنیا؛ سرای گذرا و فریبندهٔ هستی.
- خیال
- صورت ذهنی و وهم؛ جهان تصور در برابر حضور عینی.
- صبح
- آغاز روشنایی پس از شب؛ نشانه امید، گشودگی یا بیداری.
- آتش
- شعله و سوز؛ کنایه از عشق، درد، شور یا نابودی.
- لب
- کنارهٔ دهان؛ نمادِ سخن، بوسه و حیاتِ معشوق.
- وهم
- پندار ناپایدار؛ ادراکی که یقین و حقیقت کامل نیست.
- عجز
- ناتوانی و درماندگی؛ فروتنیِ بنده در برابرِ حق.
- غافل
- بیخبر و ناآگاه؛ خفته از یادِ حق و حقیقت.
- یاد
- بهخاطرآوردن؛ حضورِ معشوق در دل و ذکرِ پیوسته.