نه صورت بویی و نه رنگیست درین باغ
نه صورت بویی و نه رنگیست درین باغ
وهم تو تماشایی بنگیست درین باغ
на сурт бавайай ва на ранги-ст дарин боғ
ваҳм ту тамошойай банги-ст дарин боғ
شاخ گل و سروی که سر ناز کشیده
تصویر کمانی و خدنگیست درین باغ
шох гул ва саравай ки сар ноз кашида
тасавайр камони ва хаданги-ст дарин боғ
وحشت همه فرش افکنی خواب بهار است
کو سایهٔ گل پشت پلنگیست درین باغ
вҳашт ҳама фараш афакани хоб бҳор аст
ку сойа гул пашт паланги-ст дарин боғ
اقبال جهان را به بلندی نستانی
آغوش سحر کام نهنگیست درین باغ
ақабол ҷаҳон ро ба баланди настони
оғуш саҳар ком наҳанги-ст дарин боғ
ای غنچه مخور عشوهٔ امید شکفتن
هشدار که بوی دل تنگیست درین باغ
эй ғанача махор ъашуа амид шакафтан
ҳаш-дор ки бавай дил танги-ст дарин боғ
انجام بهار اینهمه پامال خزان نیست
آیینه مپرداز که رنگیست درین باغ
анҷом бҳор айанаҳама помол хазон нест
оина мапардоз ки ранги-ст дарин боғ
در خندهٔگل بوی سلامت نتوان یافت
گر قلقل میناست ترنگیست درین باغ
дар ханда-гул бавай саломат натавон йофт
гар қалқал миност тарнаги-ст дарин боғ
هر رنگ که گل کرد شکستن به کمین بود
هر شیشه مچینید که سنگیست درین باغ
ҳар ранг ки гул кард шакастан ба-камин буд
ҳар шиша мачинид ки санги-ст дарин боғ
رسوایی ناموس حیا بود تبسم
گل حیف نفهمید که ننگیست درین باغ
расавойай номус ҳио буд табасам
гул ҳиф нафаҳамид ки нанги-ст дарин боғ
پرواز نسیم است پرافشان تسلسل
یاران همه نازان که درنگیست درین باغ
паравоз насим аст парофашон тасаласал
йорон ҳама нозон-ки-дарнаги-ст дарин боғ
بیدل می عشرت به کسی نیست مسلم
هر گل شکن آمادهُ رنگیست درین باغ
бидел мӣ ъашарт ба каси нест масалм
ҳар гул шакан омодаҳу ранги-ст дарин боғ
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- جهان
- گیتی و دنیا؛ سرای گذرا و فریبندهٔ هستی.
- ناز
- کرشمه و دلربایی؛ جلوهگریِ معشوق در برابرِ نیاز.
- بهار
- فصلِ شکوفایی؛ نمادِ جوانی، تازگی و جلوهٔ حسن.
- سایه
- اثر تاریک در برابر نور؛ کنایه از ناپایداری، پیروی یا وجود کمرنگ.
- پرواز
- اوجگرفتن در هوا؛ نمادِ رهاییِ روح و آرزو.
- وهم
- پندار ناپایدار؛ ادراکی که یقین و حقیقت کامل نیست.
- سحر
- سپیدهدم؛ زمان گشایش، دعا، بیداری و تغییر حال.
- خواب
- خفتن و رؤیا؛ نشانهٔ غفلت در برابرِ بیداریِ دل.
- شیشه
- ظرفِ بلورین؛ نمادِ شکنندگیِ دل و صفای جان.
- امید
- چشمداشتِ خیر؛ نورِ دل در برابرِ نومیدی و رجای وصل.
- وحشت
- هراس و رمیدگی؛ گریزِ دلِ تنها از خلق بهسوی تنهایی.