دماغ وحشتآهنگان خیالآور نمیباشد
دماغ وحشتآهنگان خیالآور نمیباشد
سر ما طایران رنگ زبر پر نمیباشد
дамоғ вҳашт-оҳангон хаёл-овар нами-бошад
сар мо тойрон ранг забар пур нами-бошад
خیال ثابت و سیار تا کی خواند افسونت
سلامت نقشبند طاق این منظر نمیباشد
хаёл собат ва сиор то ки хонд афасунат
саломат нақашабанд тоқ ин маназар нами-бошад
خیالش در دل است اما چه حاصل غیر نومیدی
پری در شیشه جز در عالم دیگر نمیباشد
хиолаш дар дил аст амо ча ҳосал ғир нумиди
пари дар шиша ҷуз дар олам дигар нами-бошад
به سامان جهان پوچ تسکین چیدهایم اما
به این صندل که ما داریم دردسر نمیباشد
ба сомон ҷаҳон пуч тасакин чида-айам амо
ба ин сандал-ки мо дорим дардасар нами-бошад
حواس آواره افتاده است از خلوتسرای دل
وگرنه حلقهٔ صحبت برون در نمیباشد
ҳавос овора афтода аст аз халутасарой дил
вагарна ҳалқа саҳабат барун дар нами-бошад
بلد از عجز طاقتگیر و هر راهی که خواهی رو
خط پیشانی تسلیم بیمسطر نمیباشد
балд аз ъаҷаз тоқат-гир ва ҳар роҳи-ки хоҳи ру
хт пишони тасалим бе-мастар нами-бошад
زترک مطلب نایاب صید بینیازی کن
دل جمعی که میخواهی درین کشور نمیباشد
затарак маталаб нойоб сид бе-ниози кан
дил ҷамаъи-ки мӣ-хоҳи дарин-кашур нами-бошад
کدورتگر همه باد است بر دل بار میچیند
نفس در خانهٔ آیینه بیلنگر نمیباشد
кадурт-гар ҳама бод аст бар дил бор мӣ-чинд
нафас дар хона оина бе-лангар нами-бошад
سواد هر دو عالم شسته است اشکی که من دارم
رواج سرمه در اقلیم چشم تر نمیباشد
савод ҳар ду олам шаста-аст ашаки-ки ман дорм
равоҷ сарма дар ақалим чашм тар нами-бошад
مروت سخت مخمور است در خمخانهٔ مطلب
جبین هیچکس اینجا عرق ساغر نمیباشد
марут сахт махамур аст дар хамахона маталаб
ҷабин ҳичакас инҷо ъарақ соғар нами-бошад
جنون فطرتی در رقص دارد نبض امکان را
همه گر پا به گردش آوری بیسر نمیباشد
ҷанун фтарти дар рақас дорад набаз амакон ро
ҳама гар по ба-гардаш овари бе-сар нами-бошад
تأمل بیکمالی نیست در ساز نفس بیدل
اگر شد رشتهات لاغر گره لاغر نمیباشد
томал бе-камоли нест дар соз нафас бидел
агар шуд рашта-ат лоғар гара лоғар нами-бошад
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- چشم
- اندامِ بینایی؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و انتظارِ عاشقانه.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- پر
- شهپرِ پرنده؛ نمادِ پرواز، آرزو و سبکباریِ روح.
- پا
- عضوِ راهرفتن؛ نمادِ گام در راهِ طلب و سلوک.
- عالم
- جهانِ هستی؛ پهنهٔ آفرینش و جلوهگاهِ حق.
- جهان
- گیتی و دنیا؛ سرای گذرا و فریبندهٔ هستی.
- خیال
- صورت ذهنی و وهم؛ جهان تصور در برابر حضور عینی.
- جنون
- دیوانگی؛ شیداییِ عاشقانه و رهاییِ از عقل.
- ساز
- آلتِ نوازندگی؛ نمادِ همآهنگی و نوای درون.
- خانه
- سرپناهِ زیست؛ نمادِ دل، تن یا قفسِ هستی.
- خط
- موی نورُستهٔ گونه؛ نمادِ زیباییِ نوخیزِ معشوق.
- عرق
- تراوشِ پوست؛ نمادِ شرم، خجلت و لطافتِ رخسار.