درگلستانی که دل را با اشاراتش سریست
درگلستانی که دل را با اشاراتش سریست
سبزه گرگل میکند ابروی ناز دلبریست
дарагаластони-ки дил ро бо ашороташ сари-ст
сабаза-гарагал мекунад абаравай ноз далабари-ст
ذوق پیدا-بی قیامت صنعت است آگاه باش
درکمین خودنمابیها پری میناگریست
зуқ пидо-би қиёмат санаъат аст ого бош
даракамин ходанамобиҳо пари миногари-ст
شش جهت جزکاهشو بالیدن نیرنگ نیست
اختراع این بس، که ماه نو، جبین لاغریست
шаш ҷаҳат ҷазакоҳаш-ва болидан-ниранг нест
ахатароъ ин бас,ки мо ну, ҷабин лоғари-ст
گلفروش است از بهار لالهزار این چمن
آتش داغی که در پیراهنش خاکستریست
галафаруш аст аз бҳор лола-зор ин чаман
оташ доғи-ки дар пироҳанаш хокастари-ст
ظرف استعداد مستان ساقی بزماست و بس
باده گر خواهی همان لب بازکردن ساغریست
зарф-асатаъадод мастон соқи базм-аст ва бас
бода-гар хоҳи ҳамон лаб-бозакардан соғари-ст
انفعال گمرهی در اشراف عجز نیست
خامهٔ تسلیم ما را خط کشیدن مسطریست
анафаъол-гамараҳи дар ашароф ъаҷаз нест
хома тасалим мо ро хт-кашидан мастари-ст
صورت انگشت زنهاریم و قدی میکشیم
در بلندیهای ناخن گردن ما را سریست
сурт ангашт занаҳорим ва қади мӣ-кашим
дар баландиҳой нохан-гардан мо ро сари-ст
درشکست رنگ یکسر ذوق راحت خفته است
شمع ما سرتا قدم سامان بالین پریست
дарашакаст-ранг йакасар зуқ роҳат хафта аст
шамъ мо сарто қадам сомон болин пари-ст
حرص تا باقیست باید غوطه درحرمان زدن
از توقعگر توانی چشم بستن گوهریست
ҳарс то боқи-ст бойд ғута дараҳармон задан
аз туқаъ-гар тавони чашм бастан гуҳари-ст
یک دو دم درگوشهٔ بیمدعایی واکشید
صافی آیینه، بیمار نفس را، بستریست
як ду дам дарагуша бе-мадаъойай вокашид
софи оина, бимор нафас ро, бастари-ст
سیر زانو نیز ممکن نیست بیفرمان عشق
پیش ما آیینهاست اما به دست دیگریست
сир зону низ мамакан нест бе-фармон ишқ
пиш-мо оина-аст амо ба даст дигари-ст
نیستم نومید رحمت، کرد دوتایمکرد چرخ
حلقهام اما همان در پیش چشم من دریست
нисатам нумид раҳамат,кард дутойам-кард чарх
ҳалқа-ам амо ҳамон дар пиш чашм ман дари-ст
خواه در صحراست شبنم خواه در آغوش گل
هر کجا باشم بضاعتها همان چشم تریست
хо дар саҳарост шабанам хо дар оғуш-гул
ҳаракаҷо бошм-базоъатаҳо ҳаман-чашм-тари-ст
بیدل از اقبال ترک مدعا غافل مباش
در شکست آرزوها ناامیدی لشکریست
бидел аз ақабол тарак мадаъо ғофал мабош
дар шакаст орзуҳо номиди лашакари-ст
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- چشم
- اندامِ بینایی؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و انتظارِ عاشقانه.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- شمع
- چراغ مومی؛ نماد سوختن، روشنی دادن و عاشقی بیقرار.
- دست
- اندامِ گرفتن؛ نمادِ قدرت، بخشش و تصرف.
- شکست
- درهمشکستگی؛ نمادِ نیستی و فروریختنِ خودیِ عاشق.
- آتش
- شعله و سوز؛ کنایه از عشق، درد، شور یا نابودی.
- ناز
- کرشمه و دلربایی؛ جلوهگریِ معشوق در برابرِ نیاز.
- بهار
- فصلِ شکوفایی؛ نمادِ جوانی، تازگی و جلوهٔ حسن.
- عشق
- مهرِ سوزان؛ نیرویِ بنیادینِ هستی و راهِ فنا.
- لب
- کنارهٔ دهان؛ نمادِ سخن، بوسه و حیاتِ معشوق.
- خط
- موی نورُستهٔ گونه؛ نمادِ زیباییِ نوخیزِ معشوق.
- چمن
- سبزهزارِ خرّم؛ نمادِ بهار، باغ و جلوهگاهِ حسن.