نه نفس تربیتم کرد و نه دامان مددی
نه نفس تربیتم کرد و نه دامان مددی
آتشم خاک شد ای سوخته جانان مددی
на нафас тарабитам-кард ва на домон мадади
оташм хок шуд эй сухта ҷонон мадади
شوق دیدارم و یک جلوه ندارم طاقت
مگر آیینه کند بر من حیران مددی
шуқ дидорм ва як ҷалуа ндорм тоқат
магар оина-канд бар ман ҳирон мадади
آرزو میکشدم بر در ابرام طلب
کو حیا تاکند از وضع پشیمان مددی
орзу мӣ-кашадам бар дар абаром талаб
ку ҳио токанд аз вазаъ пашимон мадади
یاد چشم تو ز آوارگیم غافل نیست
گرد این دشتم و دارم ز غزالان مددی
йод чашм ту з оворагим ғофал нест
гард ин даштам ва дорм з ғазолон мадади
بسملم گرم طواف چمن عافیتی است
ای تپیدن به تغافل نزنی هان مددی
басамалм-гарм тавоф чаман ъофити аст
эй тапидан ба тағофал назни ҳон мадади
راحت از قافلهٔ هوش برون تاخته است
ای جنون تا شودم بار دل آسان مددی
роҳат аз қофала ҳуш барун тохта аст
эй ҷанун то шудам бор дил осон мадади
کیست بار تپش از دوش هوس بردارد
بیعصایی نکند گر به ضعیفان مددی
кист бор тапаш аз душ ҳус бардорд
бе-ъасойай наканд гар ба заъифон мадади
با همه ظلم رها نیستکس ازمنت چرخ
آه از آن روز که میکرد به احسان مددی
бо ҳама залм раҳо нест-кас азаманат чарх
о аз он рӯз ки мӣ-кард ба аҳасон мадади
حیله جوی نم اشکیم درین وادی خشک
کاش از آبله بخشند به مژگان مددی
ҳила ҷавай нам ашаким дарин води хашак
кош аз обала бахашанд ба мажагон мадади
بیدل از غنچهگرفتم سبق زانوی فکر
بود کوتاهی دامن به گریبان مددی
бидел аз ғанача-гарфатам сабақ зонавай факар
буд кутоҳи доман ба гарибон мадади
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- چشم
- اندامِ بینایی؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و انتظارِ عاشقانه.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- خاک
- زمین و گرد؛ نماد فروتنی، فنا، خاستگاه جسم و نهایت آدمی.
- هوس
- آرزوی زودگذر؛ میلِ نفسانی در برابرِ عشقِ راستین.
- دامن
- کنارهٔ جامه؛ نمادِ پاکی، پناه و دستآویز.
- جنون
- دیوانگی؛ شیداییِ عاشقانه و رهاییِ از عقل.
- مژگان
- موهای پلک؛ نمادِ تیرِ نگاه و گریهٔ عاشق.
- گرد
- غبار و خاک؛ نشانه محوی، ناپایداری و حجاب دیدن.
- چمن
- سبزهزارِ خرّم؛ نمادِ بهار، باغ و جلوهگاهِ حسن.
- غافل
- بیخبر و ناآگاه؛ خفته از یادِ حق و حقیقت.
- یاد
- بهخاطرآوردن؛ حضورِ معشوق در دل و ذکرِ پیوسته.
- جلوه
- آشکارشدن زیبایی یا حقیقت در صورت دیدنی.
- شوق
- اشتیاقِ سوزان؛ کششِ پرشورِ دل بهسوی معشوق و وصال.
- آبله
- تاولِ پا یا دانهٔ پوست؛ نشانهٔ رنجِ راه و سلوک.