هستی چو صبح قابل ضبط نفس مگیر
هستی چو صبح قابل ضبط نفس مگیر
پرواز پرگشاست، تو چاک قفس مگیر
ҳастӣ чу субҳ қобал забат нафас магир
паравоз парагашост, ту чок қафас магир
تسلیم باش، با غم خیر و شرت چکار
خود را به کار عشق فضول و هوس مگیر
тасалим бош, бо ғам хир ва шарт чакор
худ ро ба-кор ишқ фазул ва ҳус магир
لذت پرست مایدهٔ فضل بودن است
سلوی و من از آیهٔ سیر و عدس مگیر
лазат-парсат мойда фазал будан аст
салавай ва ман аз ойа сир ва ъадас магир
بیانتظار در حق نعمت ستم مکن
یعنی تمتع از ثمر زودرس مگیر
бе-анатазор дар ҳақ наъамат сатам макан
йаъани таматаъ аз самар зударс магир
تمکین خرام قافلهٔ اعتبار باش
دل برهوا منه پی صورت جرس مگیر
тамакин харом қофала аъатабор бош
дил бараҳаво мана-пи сурт ҷарс магир
ترسم به خود ز ننگ گرفتن فرو روی
زنهار از طمع چو نگین نامکس مگیر
тарсам ба худ з нанг-гарфатан фару равай
занаҳор аз тамаъ чу нгин ном-кас магир
در پلهٔ ترازوی انصاف میل نیست
ای نوبهار عدل کم خار و خس مگیر
дар пала тарозавай анасоф мил нест
эй нубҳор ъадал-кам хор ва хас магир
آیینه پایمال تغافل، قیامت است
تمثال از حضور تو داریم پس مگیر
оина пойамол тағофал, қиёмат аст
тамасол аз ҳазур ту дорим пас магир
عنقا هزار رنگ پرافشان قدرت است
گر محرمی کلاغ به بال مگس مگیر
ъанқо ҳазор ранг парофашон қадарт аст
гар маҳарми-калоғ ба бол магас магир
بیدل به این کدورت اگر ساز زندگیست
آیینه گر شوی سر راه نفس مگیر
бидел ба ин-кадурт агар соз зандагист
оина-гар шавай сар ро нафас магир
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- هستی
- وجود و بودن؛ در برابر عدم و نیستی.
- هوس
- آرزوی زودگذر؛ میلِ نفسانی در برابرِ عشقِ راستین.
- صبح
- آغاز روشنایی پس از شب؛ نشانه امید، گشودگی یا بیداری.
- ساز
- آلتِ نوازندگی؛ نمادِ همآهنگی و نوای درون.
- بال
- پرِ پرواز؛ نمادِ اوجگرفتن و رهاییِ روح.
- عشق
- مهرِ سوزان؛ نیرویِ بنیادینِ هستی و راهِ فنا.
- پرواز
- اوجگرفتن در هوا؛ نمادِ رهاییِ روح و آرزو.
- راه
- مسیرِ رفتن؛ نمادِ طریقتِ سلوک و سفرِ معنوی.
- سیر
- گشت و سفر؛ سلوک و سیرِ معنویِ جان در راهِ حق.
- ننگ
- عار و رسوایی؛ بدنامیِ عاشق که گاه مایهٔ افتخار است.
- غم
- اندوه؛ سرمایهٔ دلِ عاشق و همدمِ شبهای تنهایی.