ندارد آنقدر قطع از جهان غفلت اسبابم
ندارد آنقدر قطع از جهان غفلت اسبابم
به جنبش تا رسد مژگان محرف میخورد خوابم
надорад онақадар қатаъ аз ҷаҳон ғафалат асабобам
ба ҷанабаш то расад мажагон маҳарф мӣ-хурд хобам
نفس در دل گره دارم نگه در دیده معذورم
خطی از نقطه بیرون نیست در دیوان آدابم
нафас дар дил-гара дорм нга дар дида маъазурм
хти аз нақата бирун нест дар дивон одобам
مگر ترک طلب گیرد درین ره دست من ورنه
چو آتش دور میافتم ز خود چندانکه بشتابم
магар тарак талаб гирд дарин ра даст ман варна
чу оташ дур мӣ-афатам з худ чандонака баштобам
خزان پیش از دمیدن بود منظور بهار من
کتان در پنبگی میداد عرض سیر مهتابم
хазон пиш аз дамидан буд маназур бҳор ман
ктон дар панабаги мӣ-дод ъарз сир маҳатобам
به امید قد خم گشته محمل میکشد فرصت
مگر پیری ازین دریا برون آرد به قلابم
ба амид қад хам гашта маҳамал мӣ-кашад фарсат
магар пири азин дарё барун орд ба қалобам
به فکر خود فتادم معبد تحقیق پیدا شد
خم سیر گریبان رفت و پیش آورد محرابم
ба факар худ фтодам маъабд таҳақиқ пидо шуд
хам сир гарибон рафт ва пиш овард маҳаробам
چو آتش گرمی پهلو ندیدم جز به خاکستر
درین دیر هوس دامن زدند آخر به سنجابم
чу оташ-гарми паҳалу ндидам ҷуз ба хокастар
дарин дир ҳус доман зданд охар ба-санҷобам
به سعی بیخودی هم از عرق بیرون نمیآیم
زطبع منفعل تاگردش رنگست گردابم
ба саъи биходи ҳам аз ъарақ бирун нами-ойам
затабаъ манафаъал тогардаш рангаст гардобам
خدا از انفعال میکشیهایم نگه دارد
مزاج شرم مینایم، در آتش خفته است آبم
хадо аз анафаъол мӣ-кашиҳойам нга дорад
мазоҷ шарм минойам, дар оташ хафта аст обам
من بیدل نبودم اینقدر پروانهٔ جرأت
دم تیغ تو دیدم ذوق کشتن کرد سیمابم
ман бидел набудам айанқадар паравона ҷарот
дам тиғ ту дидам зуқ-каштан-кард симобам
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- دست
- اندامِ گرفتن؛ نمادِ قدرت، بخشش و تصرف.
- جهان
- گیتی و دنیا؛ سرای گذرا و فریبندهٔ هستی.
- هوس
- آرزوی زودگذر؛ میلِ نفسانی در برابرِ عشقِ راستین.
- دامن
- کنارهٔ جامه؛ نمادِ پاکی، پناه و دستآویز.
- آتش
- شعله و سوز؛ کنایه از عشق، درد، شور یا نابودی.
- بهار
- فصلِ شکوفایی؛ نمادِ جوانی، تازگی و جلوهٔ حسن.
- مژگان
- موهای پلک؛ نمادِ تیرِ نگاه و گریهٔ عاشق.
- سعی
- کوشش و تلاش؛ جهدِ سالک در راهِ مقصود.
- دیده
- چشمِ بیننده؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و دیدارِ یار.
- عرق
- تراوشِ پوست؛ نمادِ شرم، خجلت و لطافتِ رخسار.
- دم
- نفس یا لحظه؛ واحدی بسیار کوتاه از زمان و زندگی.
- شرم
- حیا و آزرم؛ پروای درونی در برابرِ معشوق و حق.
- عرض
- ویژگی ناپایدار شیء؛ در برابر جوهر و ذات.
- فرصت
- مجال کوتاه انجام کار؛ در شعر غالبا لحظه گذرای عمر.