بسکه چون گل پردهها بر پرده شد سامان مرا
بسکه چون گل پردهها بر پرده شد سامان مرا
پیرهن در جلوه آبم گر کنی عریان مرا
басака чун-гул парда-ҳо бар парда шуд сомон маро
пираҳан дар ҷалуа обам-гаракани ъарион маро
تا به پستیها عروج اعتبارم گل کند
خامشی چون آتش یاقوت زد دامان مرا
то ба пасти-ҳо ъаруҷ аъатаборм гул канд
хомаши чун оташ йоқут зд домон маро
از پی اصلاح ناهمواری طبع درشت
آمد ورفت نفسها بس بود سوهان مرا
аз пи асалоҳ ноҳамавори табаъ дарашт
омад варфат нафасаҳо бас буд суҳон маро
کاروان اشکم از عاجز متاعیها مپرس
آبله محملکش است از دیده تا دامان مرا
коравон ашакам аз ъоҷаз матоъи-ҳо мапарс
обала маҳамал-каш аст аз дида то домон маро
شوق دیدارم، چه سود ازخویش بیرون رفتنم
دیدهٔ یعقوبم و جا نیست درکنعان مرا
шуқ дидорм, ча суд азахойаш бирун рафтанам
дида йаъақубам ва ҷо нест дараканаъон маро
ای طلب دروصل هم مشکن غبار جستجو
آتشمگر زنده میخواهی ز پا منشان مرا
эй талаб дарусал ҳам машакан ғубор ҷастаҷу
оташм-гар зинда мӣ-хоҳи з по манашон маро
در شکست من بنای ناامیدی محکم است
فکر تعمیری ندارم تاکند ویران مرا
дар шакаст ман баной номиди маҳакам аст
факар таъамири ндорм токанд вайрон маро
در غمآباد فلک چون خانهٔ وهم حباب
نیست جزیک عقدهٔ تار نفس، سامان مرا
дар ғам-обод фалак чун хона ваҳм ҳабоб
нест ҷазик ъақада тор нафас, сомон маро
زین سبکساری که در هرصفحه نقشم زایل است
عشق ترسم محو سازد از دل یاران مرا
зин сабакасори-ки дар ҳарсафаҳа нқашм зойал аст
ишқ тарсам маҳу созд аз дил йорон маро
همچو شبنم نیست در آشوبگاه این چمن
گوشهٔ امنی به غیر از دیدهٔ حیران مرا
ҳамачу шабанам нест дар ошубаго ин чаман
гуша амани ба ғир аз дида ҳирон маро
می رسد دلدار و من عمریست از خود رفتهام
بک نگاه واپسین ای شوق برگردان مرا
мӣ расад далдор руман-ъамарист-азаходарфата-ам
бак нго вопасин эй шуқ барагардон маро
در رهش چون خامهکار پستیام بالا گرفت
آنچه بیدل، ناخن پا بود، شد مژگان مرا
дар раҳаш чун хома-кор пасти-ам боло гарфат
онача бидел, нохан по буд, шуд мажагон маро
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- پا
- عضوِ راهرفتن؛ نمادِ گام در راهِ طلب و سلوک.
- غبار
- گرد و خاک؛ نشانه محوی، فروتنی، ناپایداری یا حجاب دیدن.
- شکست
- درهمشکستگی؛ نمادِ نیستی و فروریختنِ خودیِ عاشق.
- آتش
- شعله و سوز؛ کنایه از عشق، درد، شور یا نابودی.
- عشق
- مهرِ سوزان؛ نیرویِ بنیادینِ هستی و راهِ فنا.
- مژگان
- موهای پلک؛ نمادِ تیرِ نگاه و گریهٔ عاشق.
- خانه
- سرپناهِ زیست؛ نمادِ دل، تن یا قفسِ هستی.
- چمن
- سبزهزارِ خرّم؛ نمادِ بهار، باغ و جلوهگاهِ حسن.
- دیده
- چشمِ بیننده؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و دیدارِ یار.
- وهم
- پندار ناپایدار؛ ادراکی که یقین و حقیقت کامل نیست.
- جلوه
- آشکارشدن زیبایی یا حقیقت در صورت دیدنی.
- شوق
- اشتیاقِ سوزان؛ کششِ پرشورِ دل بهسوی معشوق و وصال.
- آبله
- تاولِ پا یا دانهٔ پوست؛ نشانهٔ رنجِ راه و سلوک.
- شبنم
- رطوبت لطیف بامدادی؛ نماد لطافت، ناپایداری و اشک.
- نگاه
- نگریستن؛ تجلیِ معشوق و سرچشمهٔ شور و گرفتاری.