به باغی که چون صبح خندیده بودم
به باغی که چون صبح خندیده بودم
ز هر برگ گل دامنی چیده بودم
ба боғи ки чун субҳ хандида будам
з ҳар бараг гул домани чида будам
به زاهد نگفتم ز درد محبت
که نشنیده بود آنچه من دیده بودم
ба зоҳад нагафтам з дард муҳаббат
ки нашанида буд онача ман дида будам
چرا خط پرگار وحدت نباشم
به گرد دل خویش گردیده بودم
чаро хт парагор ваҳадат набошм
ба гард дил хеш гардида будам
جنون میچکد از در و بام امکان
دماغ خیالی خراشیده بودم
ҷанун мӣ-чакад аз дар ва бом амакон
дамоғ хиоли харошида будам
اگر سبزه رستم و گر گل دمیدم
به مژگان نازت که خوابیده بودم
агар сабаза растам ва гар гул дамидам
ба мажагон нозат ки хобида будам
هنوزم همان جام ظرف محبت
نم اشک چندی تراویده بودم
ҳанузм ҳамон ҷом зарф муҳаббат
нам ашак чанди таровайда будам
شرر جلوهای کرد و شد داغ خجلت
به این رنگ من نیز نازیده بودم
шарар ҷалуа-эй кард ва шуд доғ хаҷалат
ба ин ранг ман низ нозида будам
قیامت غبار است صحرای الفت
من اینجا دمی چند نالیده بودم
қиёмат ғубор аст саҳарой алафт
ман инҷо дами чанд нолида будам
ندزدیدم آخر تن از خاکساری
عبیری بر این جامه مالیده بودم
ндаздидам охар тан аз хокасори
ъабири бар ин ҷома молида будам
ادب نیست در راه او پا نهادن
اگر سر نمیبود لغزیده بودم
адаб нест дар ро ав по наҳодан
агар сар нами-буд лағазида будам
ندانم کجا رفتم از خویش بیدل
به یاد خرامی خرامیده بودم
ндонам-каҷо рафтам аз хеш бидел
ба йод хароми харомида будам
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- پا
- عضوِ راهرفتن؛ نمادِ گام در راهِ طلب و سلوک.
- غبار
- گرد و خاک؛ نشانه محوی، فروتنی، ناپایداری یا حجاب دیدن.
- صبح
- آغاز روشنایی پس از شب؛ نشانه امید، گشودگی یا بیداری.
- جنون
- دیوانگی؛ شیداییِ عاشقانه و رهاییِ از عقل.
- داغ
- نشان سوختگی یا زخم؛ کنایه از اندوه، عشق و حسرت.
- اشک
- قطرهٔ چشم؛ نشانهٔ گریه، شوق یا اندوهِ عاشقانه.
- مژگان
- موهای پلک؛ نمادِ تیرِ نگاه و گریهٔ عاشق.
- گرد
- غبار و خاک؛ نشانه محوی، ناپایداری و حجاب دیدن.
- خط
- موی نورُستهٔ گونه؛ نمادِ زیباییِ نوخیزِ معشوق.
- دیده
- چشمِ بیننده؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و دیدارِ یار.
- راه
- مسیرِ رفتن؛ نمادِ طریقتِ سلوک و سفرِ معنوی.
- یاد
- بهخاطرآوردن؛ حضورِ معشوق در دل و ذکرِ پیوسته.