مردهام اما همان خجلت طراز هستیام
مردهام اما همان خجلت طراز هستیام
با عرق چون شمع میجوشد گداز هستیام
марда-ам амо ҳамон хаҷалат тароз ҳастӣ-ам
бо ъарақ чун шамъ мӣ-ҷушад гадоз ҳастӣ-ам
رنگ این پرواز حیرانم کجا خواهد شکست
چون نفس عمریست گرد ترکتاز هستیام
ранг ин паравоз ҳиронам-каҷо хоҳад шакаст
чун нафас ъамари-ст гард тарактоз ҳастӣ-ам
کاش چشمم وانمیگردید از خواب عدم
منفعل شد نیستی از امتیاز هستیام
кош чашмам вонами-гардид аз хоб ъадам
манафаъал шуд нисти аз аматиоз ҳастӣ-ам
حاصل چندین امل چشمی بهم آوردن است
بگذر از افسانهٔ دور و دراز هستیام
ҳосал чандин амал чашми баҳам овардан аст
багазар аз афасона дур ва дароз ҳастӣ-ам
بر هوا چند افکنم سجادهٔ ناز غبار
سجدهای میخواهد ارکان نماز هستیام
бар ҳаво чанд афаканам саҷода ноз ғубор
саҷада-эй мӣ-хоҳад аракон намоз ҳастӣ-ам
نقش من چون اشک شوخی کرد و از خجلت گداخت
کاش هم در پرده خون میگشت راز هستیام
нақш ман чун ашак шухи-кард ва аз хаҷалат-гадохт
кош ҳам дар парда хон мӣ-гашт роз ҳастӣ-ам
چون حبابم یک نفس پرواز و آن هم در قفس
ای ز من غافل چه میپرسی ز ساز هستیام
чун ҳабобам як нафас паравоз ва он ҳам дар қафас
эй з ман ғофал ча мӣ-парси з соз ҳастӣ-ам
صبح پیری میدمد ای شمع ما و من خموش
جز نفس مشکل که گیرد شاهباز هستیام
субҳ пири мӣ-дамад эй шамъ мо ва ман хамуш
ҷуз нафас машакал ки гирд шоҳабоз ҳастӣ-ам
چشمکم را چون شرر دنبالهٔ تکرار نیست
پر تغافل پیشه است ابروی ناز هستیام
чашмакам ро чун шарар данабола такарор нест
пур тағофал пиша аст абаравай ноз ҳастӣ-ам
سرنگونیهای خجلت تحفهٔ بیحاصلیست
کیست غیر از یأس بیند بر نیاز هستیام
сарнагуниҳой хаҷалат таҳафа биҳосали-ст
кист ғир аз йос бинд бар ниоз ҳастӣ-ам
بیدل از منصوبهٔ عنقاییام غافل مباش
نقد اظهاری ندارم پاکباز هستیام
бидел аз манасуба ъанқойай-ам ғофал мабош
нақад азаҳори ндорм покабоз ҳастӣ-ам
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- شمع
- چراغ مومی؛ نماد سوختن، روشنی دادن و عاشقی بیقرار.
- پر
- شهپرِ پرنده؛ نمادِ پرواز، آرزو و سبکباریِ روح.
- هستی
- وجود و بودن؛ در برابر عدم و نیستی.
- غبار
- گرد و خاک؛ نشانه محوی، فروتنی، ناپایداری یا حجاب دیدن.
- نقش
- تصویر و اثر؛ گاه صورت ظاهری در برابر حقیقت.
- شکست
- درهمشکستگی؛ نمادِ نیستی و فروریختنِ خودیِ عاشق.
- خون
- مایعِ سرخِ تن؛ نمادِ درد، شور و جگرسوزیِ عشق.
- صبح
- آغاز روشنایی پس از شب؛ نشانه امید، گشودگی یا بیداری.
- ساز
- آلتِ نوازندگی؛ نمادِ همآهنگی و نوای درون.
- ناز
- کرشمه و دلربایی؛ جلوهگریِ معشوق در برابرِ نیاز.
- اشک
- قطرهٔ چشم؛ نشانهٔ گریه، شوق یا اندوهِ عاشقانه.
- گرد
- غبار و خاک؛ نشانه محوی، ناپایداری و حجاب دیدن.
- پرواز
- اوجگرفتن در هوا؛ نمادِ رهاییِ روح و آرزو.
- عرق
- تراوشِ پوست؛ نمادِ شرم، خجلت و لطافتِ رخسار.