آنجاکه عجزممتحن چون و چند بود
آنجاکه عجزممتحن چون و چند بود
چون موی، سایه هم ز سر ما بلند بود
онҷока ъаҷазмаматаҳан чун ва чанд буд
чун мавай, сойа ҳам з сар мо баланд буд
حسرت پرست چاشنی آن تبسمیم
بر ما مکرر آنچه نمودند قند بود
ҳасарт парсат чошани он табасамим
бар мо макарар онача намуданд қанд буд
سعی غبار صبح هوای چه صید داشت
تا آسمانگشادن چینکمند بود
саъи ғубор субҳ ҳавой ча сид дошт
то осмон-гашодан чин-каманд буд
زاهد نبرد یک سر مو بوی انفعال
در شانه هم هزار دهن ریشخند بود
зоҳад набард як сар му бавай анафаъол
дар шона ҳам ҳазор даҳан ришаханд буд
آشفت غنچهای که گلش کرد دامنی
سیر بهار امن گریبانپسند بود
ошафт ғанача-эй ки галаш кард домани
сир бҳор аман гарибон-пасанд буд
شبنم به سعی مردمک چشم مهرشد
از خود چو رفت قطره به بحر ارجمند بود
шабанам ба саъи мардамак чашм маҳарашад
аз худ чу рафт қатара ба баҳар араҷаманд буд
در وادیی که داشت ضعیفی صلای جهد
دستم به قدر آبلهٔ پا بلند بود
дар водий-ки дошт заъифи салой ҷаҳад
дастам ба қадар обала по баланд буд
مردیم و زد نفس در افسون عافیت
پیری چو مار حلقه طلسمگزند بود
мардим ва зд нафас дар афасун ъофит
пири чу мор ҳалқа таласам-газнад буд
افسانهها به بستن مژگان تمام شد
کوتاهی امل به همین عقده بند بود
афасона-ҳо ба бастан мажагон тамом шуд
кутоҳи амал ба ҳамин ъақада банд буд
بیدل به نیم ناله دل از دست دادهایم
کوه تحملی که تو دیدی سپند بود
бидел ба ним нола дил аз даст дода-айам
куа таҳамали-ки ту диди сапанд буд
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- چشم
- اندامِ بینایی؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و انتظارِ عاشقانه.
- پا
- عضوِ راهرفتن؛ نمادِ گام در راهِ طلب و سلوک.
- دست
- اندامِ گرفتن؛ نمادِ قدرت، بخشش و تصرف.
- غبار
- گرد و خاک؛ نشانه محوی، فروتنی، ناپایداری یا حجاب دیدن.
- ناله
- فریادِ دردمندانه؛ آوای سوز و شکوهٔ عاشق.
- صبح
- آغاز روشنایی پس از شب؛ نشانه امید، گشودگی یا بیداری.
- بهار
- فصلِ شکوفایی؛ نمادِ جوانی، تازگی و جلوهٔ حسن.
- مژگان
- موهای پلک؛ نمادِ تیرِ نگاه و گریهٔ عاشق.
- سایه
- اثر تاریک در برابر نور؛ کنایه از ناپایداری، پیروی یا وجود کمرنگ.
- سعی
- کوشش و تلاش؛ جهدِ سالک در راهِ مقصود.
- حسرت
- افسوس و دریغ؛ اندوهِ ناکامی و آرزوی برنیامده.
- آبله
- تاولِ پا یا دانهٔ پوست؛ نشانهٔ رنجِ راه و سلوک.
- سیر
- گشت و سفر؛ سلوک و سیرِ معنویِ جان در راهِ حق.
- شبنم
- رطوبت لطیف بامدادی؛ نماد لطافت، ناپایداری و اشک.