گردباد امروز در صحرا قیامت کاشتهست
گردباد امروز در صحرا قیامت کاشتهست
موی مجنون بیسر و پاگردنی افراشتهست
гардабод амаруз дар саҳаро қиёмат-кошта-ст
мавай маҷанун бе-сар ва погардани афарошта-ст
چون سحرگرد نفس بر آسمانها بردهایم
بیطنابی خیمهٔ ما ناکجا برداشتهست
чун саҳарагард нафас бар осамонаҳо барда-айам
бе-таноби хима мо нокаҷо бардошта-ст
در ازل آیینهٔ شرم دویی در پیش داشت
مصلحت بینی که ما را جز به ما نگماشتهست
дар азал оина шарм давайай дар пиш дошт
масалаҳат бини ки мо ро ҷуз ба мо нагамошта-ст
تا قیامت حسرت دیدار باید چید و بس
چشممخموری در این ویرانه نرگس کاشتهست
то қиёмат ҳасарт дидор бойд чид ва бас
чашм-махамури дар ин вайрона нарагас кошта-ст
سرنوشت خویش تا خواندم عرقها کرد گل
اینخط موهوم یکسر نقطهٔ شک داشتهست
сарнушт хеш то хонадам ъарақаҳо кард гул
ин-хт муҳум йакасар нақата-шак дошта-ст
قطرهای بودم .ولی از جسم خاکی بستهام
فرصت عمر اینقدر بر من غبار انباشتهست
қатара-эй будам.вали аз ҷасам хоки баста-ам
фарсат умр айанқадар бар ман ғубор анабошта-ст
باد یکسر شکل عنقا خاک تصویر عدم
طرفهتر این کادمی خود را کسی پنداشتهست
бод йакасар шакал ъанқо хок тасавайр ъадам
тарфа-тар ин-кодами худ ро каси пандошта-ст
ریشه واری در طلب مژگان سر از پا برنداشت
عشق ما را در زمین شرم مطلب کاشتهست
риша вори дар талаб мажагон сар аз по барнадошт
ишқ мо ро дар замин шарм маталаб кошта-ст
جز به صحرای عدم بیدل کجا گنجد کسی
تنگی اینعرصه در دل جایدل نگذاشتهست
ҷуз ба саҳарой ъадам бидел каҷо ганҷад каси
танги ин-ъарса дар дил ҷой-дил нагазошта-ст
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- چشم
- اندامِ بینایی؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و انتظارِ عاشقانه.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- خاک
- زمین و گرد؛ نماد فروتنی، فنا، خاستگاه جسم و نهایت آدمی.
- پا
- عضوِ راهرفتن؛ نمادِ گام در راهِ طلب و سلوک.
- غبار
- گرد و خاک؛ نشانه محوی، فروتنی، ناپایداری یا حجاب دیدن.
- عشق
- مهرِ سوزان؛ نیرویِ بنیادینِ هستی و راهِ فنا.
- مژگان
- موهای پلک؛ نمادِ تیرِ نگاه و گریهٔ عاشق.
- خط
- موی نورُستهٔ گونه؛ نمادِ زیباییِ نوخیزِ معشوق.
- عدم
- نیستی؛ نبودن در برابر هستی و گاه مرتبه پیش از ظهور.
- شرم
- حیا و آزرم؛ پروای درونی در برابرِ معشوق و حق.
- فرصت
- مجال کوتاه انجام کار؛ در شعر غالبا لحظه گذرای عمر.
- حسرت
- افسوس و دریغ؛ اندوهِ ناکامی و آرزوی برنیامده.
- طلب
- جُستن و خواستن؛ کششِ سالک در پیِ حق و معشوق.