بحر میپیچد به موج، از اشک غمپرورد ما
بحر میپیچد به موج، از اشک غمپرورد ما
چرخ میگردد دوتا، در فکر بار درد ما
баҳар мӣ-пичад ба мавҷ, аз ашак ғам-парурд мо
чарх мӣ-гардад дуто, дар факар бор дард мо
گر به میدان ریاضت کهربا دعوی کند
کاه گیرد در دهن، از شرمِ رنگ زرد ما
гар ба мидон риозат каҳарабо даъавай канд
ко гирд дар даҳан, аз шарм ранг зард мо
دور نبود گر کمان صید دلها زه کند
هم ادای ابروی نازیست بیت فرد ما
дур набуд гар камон сид далаҳо за канд
ҳам-адой абаравай нози-ст бит фард мо
میدهد بوی گریبان سحر، موج نسیم
میتوان دانست حال دل ز آه سرد ما
мӣ-даҳад бавай гарибон саҳар, мавҷ насим
мӣ-тавон донаст ҳол дил з о сард мо
همچو نی، در هر نفس داریم نقد نالهای
ای هوس! غافل مباش از گنج بادآورد ما
ҳамачу ни, дар ҳар нафас дорим нақад нола-эй
эй ҳус! ғофал мабош аз ганҷ бодовард мо
ما سبکروحان، ز قید ششدر تن فارغیم
مهرهٔ آزاد دل دارد بساط نرد ما
мо сабакар-вҳон, з қид шашадар тан форағим
маҳара озод дил дорад басот нард мо
گر دهد صدبار گردون خاک عالم را به باد
بشکند آشفتگی رنگی به روی گرد ما
гар даҳад садабор гардун хок олам ро ба бод
башаканд ошафтаги ранги ба равай гард мо
دوش با تیغ تبسم رفتی از بزم و هنوز
شور بیرون میدهد زخم نمکپرورد ما
душ-бо тиғ табасам рафти аз базм ва ҳануз
шур бирун мӣ-даҳад захам намак-парурд мо
در سواد حیرت از یاد جمالت بی خودیم
روز و شب خواب سحر دارد دل شبگرد ما
дар савод ҳайрат аз йод ҷамолат би ходим
рӯз ва шаб хоб саҳар дорад дил шабагард мо
نیست بیدل جز نوای قلقل مینای من
هیچکس در محفل خونیندلان همدرد ما
нест бидел ҷуз навой қалқал миной ман
ҳичакас дар маҳафал хонин-далон ҳамадард мо
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- خاک
- زمین و گرد؛ نماد فروتنی، فنا، خاستگاه جسم و نهایت آدمی.
- عالم
- جهانِ هستی؛ پهنهٔ آفرینش و جلوهگاهِ حق.
- موج
- برآمدگی آب؛ در شعر نشانه جنبش، اضطراب و ناپایداری.
- ناله
- فریادِ دردمندانه؛ آوای سوز و شکوهٔ عاشق.
- اشک
- قطرهٔ چشم؛ نشانهٔ گریه، شوق یا اندوهِ عاشقانه.
- حیرت
- سرگشتگی آگاهانه در برابر حقیقتی که فهم عادی از آن بازمیماند.
- گرد
- غبار و خاک؛ نشانه محوی، ناپایداری و حجاب دیدن.
- غافل
- بیخبر و ناآگاه؛ خفته از یادِ حق و حقیقت.
- شرم
- حیا و آزرم؛ پروای درونی در برابرِ معشوق و حق.
- سحر
- سپیدهدم؛ زمان گشایش، دعا، بیداری و تغییر حال.
- یاد
- بهخاطرآوردن؛ حضورِ معشوق در دل و ذکرِ پیوسته.
- تیغ
- شمشیر و لبهٔ تیز؛ نمادِ قهرِ معشوق و جراحتِ عشق.
- خواب
- خفتن و رؤیا؛ نشانهٔ غفلت در برابرِ بیداریِ دل.