گر شود از خواب من خیال تو محبوس
گر شود از خواب من خیال تو محبوس
حسرت بالین من برد پر طاووس
гар шуд аз хоб ман хаёл ту маҳабус
ҳасарт болин ман бард пур товавас
ساز حجابی نداشت محفل هستی
سوخت دل شمع ما به حسرت فانوس
соз ҳаҷоби ндошт маҳафал ҳастӣ
сухт дил шамъ мо ба ҳасарт фонус
دل نفسی بیش نیست مرکز الفت
چند نشیند نفس در آینه محبوس
дил нафаси биш нест мараказ алафт
чанд нашинд нафас дар оина маҳабус
دامن بیحاصلی غبار ندارد
رنگ حنا تهمتیست بر کف افسوس
доман биҳосали ғубор надорад
ранг ҳано таҳаматист бар каф афасус
تا نکشد فطرت انفعال تریها
شبنم ما را هواست پردهٔ ناموس
то накашад фтарт анафаъол тариҳо
шабанам мо ро ҳавост парда номус
سر ز گریبان مکش که ریخته گردون
شمع در این انجمن ز دیدهٔ جاسوس
сар з гарибон макаш-ки рихта гардун
шамъ дар ин анаҷаман з дида ҷосус
منکر قدرت مشو که جغد ندارد
جز به سر گنج پا ز طینت منحوس
манакар қадарт машу ки ҷағад надорад
ҷуз ба сар ганҷ по з тинат манаҳус
گل به کف و در غم بهار فسردن
مزد تخیل پر است جلوهٔ محسوس
гул ба-каф ва дар ғам бҳор фасардан
мазд тахил пур аст ҷалуа маҳасус
گوشت اگر نیست نغمهسنج مخالف
صوت موذن بس است نالهٔ ناقوس
гушт агар нест нағама-санҷ махолаф
сут музн бас-аст нола ноқус
ریشه دواندهست در بهار جنونم
پیچش هر گردباد تا پر طاووس
риша давонда-ст дар бҳор ҷанунам
пичаш ҳар гардабод то пур товавас
بیدل از این مزرع آنچه در نظر آمد
دانه امل بود و آسیا کف افسوس
бидел аз ин мазараъ онача дар назар омад
дона амал буд ва осио каф афасус
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- آینه
- سطح بازتابنده؛ در شعر نماد خودشناسی، صفا و جلوه است.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- شمع
- چراغ مومی؛ نماد سوختن، روشنی دادن و عاشقی بیقرار.
- پر
- شهپرِ پرنده؛ نمادِ پرواز، آرزو و سبکباریِ روح.
- پا
- عضوِ راهرفتن؛ نمادِ گام در راهِ طلب و سلوک.
- هستی
- وجود و بودن؛ در برابر عدم و نیستی.
- غبار
- گرد و خاک؛ نشانه محوی، فروتنی، ناپایداری یا حجاب دیدن.
- ناله
- فریادِ دردمندانه؛ آوای سوز و شکوهٔ عاشق.
- خیال
- صورت ذهنی و وهم؛ جهان تصور در برابر حضور عینی.
- دامن
- کنارهٔ جامه؛ نمادِ پاکی، پناه و دستآویز.
- ساز
- آلتِ نوازندگی؛ نمادِ همآهنگی و نوای درون.
- بهار
- فصلِ شکوفایی؛ نمادِ جوانی، تازگی و جلوهٔ حسن.