در عشق زپرواز نفس آینه برگیر
در عشق زپرواز نفس آینه برگیر
هرچند رهت قطع شود باز ز سر گیر
дар ишқ запаравоз нафас оина барагир
ҳарачанд раҳат қатаъ шуд боз з сар гир
تا کی چو گهر در گره قطره فسردن
توفان شو و آفاق به یک دیدهٔ تر گیر
то ки чу гаҳар дар гара қатара фасардан
туфон шу ва офоқ ба як дида тар гир
در ملک شهادت دیت است آنچه بیابند
ای ناله تو هم خون شو و دامان اثر گیر
дар малак шаҳодат дит аст онача биобанд
эй нола ту ҳам хон шу ва домон асар гир
خودداری و اندیشهٔ دیدار خیالست
دل را به تپش آب کن و آینه برگیر
ходадори ва андиша дидор хиоласт
дил ро ба тапаш об кан ва оина барагир
تا چند زبان گرم کند مجلس لافت
ای شعله دمی با نفس سوخته برگیر
то чанд забон гарм канд маҷалас лофт
эй шаъала дами бо нафас сухта барагир
آیینهٔ اسرار دو عالم دل جمعست
سر وقت گریبان کن و دریا به گهر گیر
оина асарор ду олам дил ҷамаъаст
сар вақат гарибон кан ва дарё ба-гаҳар гир
حیرت خبر از زشتی آفاق ندارد
آیینه شو و هرچه بود عیب، هنر گیر
ҳайрат хабар аз зашти офоқ надорад
оина шу ва ҳарача буд ъиб, ҳанар гир
پروانهٔ دیدار، نفس سوختگانند
من رفتهام از خویش ز آیینه خبر گیر
паравона дидор, нафас сухатагонанд
ман рафта-ам аз хеш з оина хабар гир
بر باد دهد تا کی ات این هرزه نگاهی
خود را دمی از بستن مژگان ته پر گیر
бар бод даҳад то ки ат ин ҳарза-нгоҳи
худ ро дами аз бастан мажагон та пур гир
بیدل نفسی چند چو مزدور حبابت
از بار نفس چاره محال است به سر گیر
бидел нафаси чанд чу маздур ҳабобат
аз бор нафас чора маҳол аст ба сар гир
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- آینه
- سطح بازتابنده؛ در شعر نماد خودشناسی، صفا و جلوه است.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- آب
- مایعِ زندگانی؛ نمادِ روانی، صفا و گاه آبرو.
- پر
- شهپرِ پرنده؛ نمادِ پرواز، آرزو و سبکباریِ روح.
- عالم
- جهانِ هستی؛ پهنهٔ آفرینش و جلوهگاهِ حق.
- ناله
- فریادِ دردمندانه؛ آوای سوز و شکوهٔ عاشق.
- خون
- مایعِ سرخِ تن؛ نمادِ درد، شور و جگرسوزیِ عشق.
- عشق
- مهرِ سوزان؛ نیرویِ بنیادینِ هستی و راهِ فنا.
- مژگان
- موهای پلک؛ نمادِ تیرِ نگاه و گریهٔ عاشق.
- حیرت
- سرگشتگی آگاهانه در برابر حقیقتی که فهم عادی از آن بازمیماند.
- دیده
- چشمِ بیننده؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و دیدارِ یار.
- زبان
- عضوِ گفتار؛ ابزارِ بیان و گاه حجابِ معنای نهفته.
- شعله
- زبانه آتش؛ نماد شور، گدازِ عشق و فنای ناپایدار.
- دریا
- پهنه بزرگ آب؛ کنایه از گستردگی، بیکرانی یا اصل وحدت.