چو من زکسوت هستی ترآمدهست حباب
چو من زکسوت هستی ترآمدهست حباب
به قدر پیرهن از خود برآمدهست حباب
чу ман закасут ҳастӣ таромада-ст ҳабоб
ба қадар пираҳан аз худ баромада-ст ҳабоб
جهان نه برق غنا دارد و نه ساز غرور
عرقفروش سر و افسر آمدهست حباب
ҷаҳон на барақ ғано дорад ва на соз ғарур
ъарақ-фаруш сар ва афасар омада-ст ҳабоб
هزار جا گره اعتبار شق کردیم
به خشم ما همه دم گوهر آمدهست حباب
ҳазор ҷо гара аъатабор шақ кардим
ба хашм мо ҳама дам-гуҳаромада-ст ҳабоб
کسی به ضبط عنان نفس چه پردازد
سوار کشتی بیلنگر آمدهست حباب
каси ба забат ъанон нафас ча пардозд
савор кашти бе-лангар омада-ст ҳабоб
به این دو روزه بقا خودنمای وهم مباش
به روی آب تنک کمتر آمدهست حباب
ба ин ду руза бақо ходанамой ваҳм мабош
ба равай об танак каматар омада-ст ҳабоб
به نام خشک مزن جام تردماغی ناز
ز آبگینه هم آخر برآمدهست حباب
ба ном хашак мазн ҷом тардамоғи ноз
з обагина ҳам охар баромада-ст ҳабоб
به فرصتی که نداری امید مهلت چیست
درون بیضه برون پر برآمدهست حباب
ба фарсати-ки ндори амид маҳалат чист
дарун биза барун пур баромада-ст ҳабоб
ز احتیاط ادبگاه این محیط مپرس
نفسگرفته برون در آمدهست حباب
з аҳатиот адабаго ин маҳит мапарс
нафас-гарфата барун дар омада-ст ҳабоб
طرب پیام چه شوقند قاصدان عدم
که جام برکف وگل بر سر آمدهست حباب
тараб пиом ча шуқанд қосадон ъадам
ки ҷом баракаф вагал бар сар омада-ст ҳабоб
مکن ز خوانکرم شکوه، گر نصیبت نیست
که در محیط نگون ساغر آمدهست حباب
макан з хон-карм шакуа,гар насибат нест
ки дар маҳит нгун соғар омада-ст ҳабоб
ز باغ تهمت عنقا گلی به سر زدهایم
به هستی از عدم دیگر آمدهست حباب
з боғ таҳамат ъанқо гали ба сар зда-айам
ба ҳастӣ аз ъадам дигар омада-ст ҳабоб
نفس متاعی بیدل در چه لاف زند
به فربهی منگر لاغر آمدهست حباب
нафас матоъи бидел дар ча лоф занд
ба фарабҳи мангар лоғар омада-ст ҳабоб
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- آب
- مایعِ زندگانی؛ نمادِ روانی، صفا و گاه آبرو.
- پر
- شهپرِ پرنده؛ نمادِ پرواز، آرزو و سبکباریِ روح.
- هستی
- وجود و بودن؛ در برابر عدم و نیستی.
- جهان
- گیتی و دنیا؛ سرای گذرا و فریبندهٔ هستی.
- ساز
- آلتِ نوازندگی؛ نمادِ همآهنگی و نوای درون.
- ناز
- کرشمه و دلربایی؛ جلوهگریِ معشوق در برابرِ نیاز.
- وهم
- پندار ناپایدار؛ ادراکی که یقین و حقیقت کامل نیست.
- عرق
- تراوشِ پوست؛ نمادِ شرم، خجلت و لطافتِ رخسار.
- عدم
- نیستی؛ نبودن در برابر هستی و گاه مرتبه پیش از ظهور.
- دم
- نفس یا لحظه؛ واحدی بسیار کوتاه از زمان و زندگی.
- حباب
- پوسته نازک روی آب؛ نماد ناپایداری و تهیبودن.
- امید
- چشمداشتِ خیر؛ نورِ دل در برابرِ نومیدی و رجای وصل.
- باغ
- بوستان؛ نمادِ جهان، جلوهگاهِ حُسن و گذرِ بهارِ عمر.
- ساغر
- جامِ شراب؛ نمادِ دریافتِ فیض و سرمستیِ معنوی.