چنین کشتهٔ حسرت کیستم من؟
چنین کشتهٔ حسرت کیستم من؟
که چون آتش از سوختن زیستم من
чанин кашта ҳасарт кисатам ман?
ки чун оташ аз сухатан зисатам ман
نه شادم نه محزون، نه خاکم نه گردون
نه لفظم نه مضمون، چه معنی ستم من؟
на шодам на маҳазун, на хокам на-гардун
на лафазм на мазмун, ча маъани сатам ман?
نه خاک آستانم، نه چرخ آشیانم
پری میفشانم، کجاییستم من؟
на хок остонам, на чарх ошионам
пари мӣ-фашонам, каҷойайастам ман?
اگر فانیام, چیست این شور هستی؟
وگر باقیام، از چه فانیستم من؟
агар фони-ам, чист ин шур ҳастӣ?
вагар боқи-ам, аз ча фонисатам ман?
بناز ای تخیل، ببال ای توهم
که هستی گمان دارم و نیستم من
баноз эй тахил, бабол эй туҳам
ки ҳастӣ гамон дорм ва нисатам ман
هوایی در آتش فکندهست نعلم
اگر خاک گردم، نمیایستم من
ҳавойай дар оташ факанда-ст наъалм
агар хок гардам, нами-айастам ман
نوایی ندارم نفس میشمارم
اگر ساز عبرت نیام، چیستم من؟
навойай ндорм нафас мӣ-шморм
агар соз ъабарт ни-ам, чисатам ман?
بخندید ای قدردانان فرصت
که یک خنده برخویش نگریستم من
бахандид эй қадардонон фарсат
ки як ханда бархойаш нагарисатам ман
در این غمکده کس ممیراد یارب
به مرگی که بیدوستان زیستم من
дар ин ғамакада-кас мамирод йораб
ба мараги ки бе-дустон зисатам ман
جهان گو به سامان هستی بنازد
کمالم همین بس که من نیستم من
ҷаҳон гу ба сомон ҳастӣ банозд
камолм ҳамин бас ки ман нисатам ман
به این یک نفس عمر موهوم بیدل
فنا تهمت شخص باقیستم من
ба ин як нафас умр муҳум бидел
фано таҳамат шахас боқисатам ман
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- خاک
- زمین و گرد؛ نماد فروتنی، فنا، خاستگاه جسم و نهایت آدمی.
- هستی
- وجود و بودن؛ در برابر عدم و نیستی.
- جهان
- گیتی و دنیا؛ سرای گذرا و فریبندهٔ هستی.
- ساز
- آلتِ نوازندگی؛ نمادِ همآهنگی و نوای درون.
- آتش
- شعله و سوز؛ کنایه از عشق، درد، شور یا نابودی.
- فرصت
- مجال کوتاه انجام کار؛ در شعر غالبا لحظه گذرای عمر.
- حسرت
- افسوس و دریغ؛ اندوهِ ناکامی و آرزوی برنیامده.
- معنی
- مقصود درونی یا حقیقت پنهان پشت لفظ و صورت.
- عبرت
- پندگرفتن؛ درسِ بیداری از گذرِ روزگار و فنای جهان.
- شور
- هیجان و جوش؛ نمادِ بیقراریِ عاشقانه و وجد.
- عمر
- زندگانی؛ به اندازه چند نفس کوتاه و ناپایدار شمرده میشود.
- سامان
- سروسامان و نظم؛ آسایش و قرارِ کار، که عاشق فاقدِ آن است.
- فنا
- نیستشدن؛ محو هستیِ فردی در حقیقت و رسیدن به بقا.
- سوختن
- در آتش گداختن؛ کنایه از گدازِ عشق و فنای عاشقانه.
- چرخ
- گردونهٔ آسمان؛ نمادِ فلکِ ستمگر و سرنوشتِ گردان.
- خنده
- شکفتنِ لب؛ نمادِ شکوفایی، تمسخر و گاه شکافِ غنچه.