چون غنچه همان به که بدزدی نفس اینجا
چون غنچه همان به که بدزدی نفس اینجا
تا نشکند افشاندن بالت قفس اینجا
чун ғанача ҳамон ба ки бдазди нафас инҷо
то нашаканд афашонадан болат қафас инҷо
از راه هوس چند دهی عرض محبت؟
مکتوب نبندند به بال مگس اینجا
аз ро ҳус чанд даҳи ъарз муҳаббат?
мактуб набанданд ба бол магас инҷо
خواهی که شود منزل مقصود مقامت
از آبلهٔ پای طلب کن جرس اینجا
хоҳи ки шуд маназал мақасуд мақомат
аз обала пой талаб кан ҷарс инҷо
آن به که ز دل محو کنی معنی بیداد
اظهار به خون میتپد از دادرس اینجا
он ба ки з дил маҳу кани маъани бидод
азаҳор ба хон мӣ-тапад аз додарс инҷо
بیهوده نباید چو شرر چشم گشودن
گرد عدم است آینهٔ پیش و پس اینجا
биҳуда набойд чу шарар чашм гашудан
гард ъадам аст оина пиш ва пас инҷо
درکوی ضعیفی که تواند قدم افشرد؟
اینجاست که دارد دهن شعله خس اینجا
даракавай заъифи ки тавонд қадам афашард?
айанҷост ки дорад даҳан шаъала хас инҷо
با گردش چشمت چه توان کرد؟ و گرنه
یک دل به دو عالم ندهد هیچکس اینجا
бо гардаш чашмат ча тавон кард? ва гарна
як дил ба ду олам надаҳад ҳичакас инҷо
چون نقش قدم قافلهٔ ماست زمینگیر
باشد ره خوابیده صدای جرس اینجا
чун нақш қадам қофала мост замин-гир
бошад ра хобида садой ҷарс инҷо
دل چون نتپد در قفس زخم که بیدوست
کار دم شمشیر نماید نفس اینجا
дил чун натапад дар қафас захам-ки бе-дуст
кор дам шамашир намойд нафас инҷо
در کوچهٔ الفت دل صاف آینهدار است
غیر از نفس خویش چه گیرد عسس اینجا؟
дар куча алафт дил соф оина-дор аст
ғир аз нафас хеш ча гирд ъасас инҷо?
سرمایهٔ ما هیچکسان عرض مثالیست
ای آینه دیگر ننمایی هوس اینجا
сармойа мо ҳич-касон ъарз масоли-ст
эй оина дигар нанамойай ҳус инҷо
بیدل نشود رام کسی طایر وصلش
تا از دل صدچاک نباشد قفس اینجا
бидел нашуд ром каси тойр васалаш
то аз дил садачок набошад қафас инҷо
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- آینه
- سطح بازتابنده؛ در شعر نماد خودشناسی، صفا و جلوه است.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- چشم
- اندامِ بینایی؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و انتظارِ عاشقانه.
- عالم
- جهانِ هستی؛ پهنهٔ آفرینش و جلوهگاهِ حق.
- نقش
- تصویر و اثر؛ گاه صورت ظاهری در برابر حقیقت.
- خون
- مایعِ سرخِ تن؛ نمادِ درد، شور و جگرسوزیِ عشق.
- هوس
- آرزوی زودگذر؛ میلِ نفسانی در برابرِ عشقِ راستین.
- بال
- پرِ پرواز؛ نمادِ اوجگرفتن و رهاییِ روح.
- گرد
- غبار و خاک؛ نشانه محوی، ناپایداری و حجاب دیدن.
- پای
- عضوِ ایستادن و رفتن؛ نمادِ ثبات و گام در راه.
- عدم
- نیستی؛ نبودن در برابر هستی و گاه مرتبه پیش از ظهور.
- راه
- مسیرِ رفتن؛ نمادِ طریقتِ سلوک و سفرِ معنوی.
- دم
- نفس یا لحظه؛ واحدی بسیار کوتاه از زمان و زندگی.
- عرض
- ویژگی ناپایدار شیء؛ در برابر جوهر و ذات.
- قدم
- پا یا گام؛ نشانهٔ آمدن، حضور و سلوکِ راهِ معنا.
- شعله
- زبانه آتش؛ نماد شور، گدازِ عشق و فنای ناپایدار.