نیرنگ جلوهای که به دل نقش بستهام
نیرنگ جلوهای که به دل نقش بستهام
طاووس میپرد به هوا رنگ جستهام
ниранг ҷалуа-эй ки ба дил нақш баста-ам
товавас мӣ-пард ба ҳаво ранг ҷаста-ам
با موج گوهرم گرو تاختن بجاست
من هم به سعی آبله دامن شکستهام
бо мавҷ гуҳарм гару тохатан баҷост
ман ҳам ба саъи обала доман шакаста-ам
افسون الفت دل جمعم مآثر است
چون بوی گل به غنچه توان بست دستهام
афасун алафт дил ҷамаъам мосар аст
чун бавай-гул ба-ғанача тавон баст даста-ам
موجگهر خمار تپیدن نمیکشد
برخاستهست دل ز غبار نشستهام
мавҷ-гаҳар хамор тапидан нами-кашад
бархоста-ст дил з ғубор нашаста-ам
وضع سحر مطالعهٔ عبرتست و بس
عالم بهار دارد و من سینه خستهام
вазаъ саҳар матолаъа ъабарт-ст ва бас
олам-бҳор дорад ва ман сина хаста-ам
در ضبط عیش جرأت خمیازهات رساست
میدان کشیدن رگ ساز گسستهام
дар забат ъиш ҷарот хамиоза-ат рсост
мидон кашидан раг соз гасаста-ам
بیدل به طوف دامن نازش چسان رسم
سعی غبار نم زدهٔ پر شکستهام
бидел ба туф доман нозаш часон расам
саъи ғубор нам зда пур шакаста-ам
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- پر
- شهپرِ پرنده؛ نمادِ پرواز، آرزو و سبکباریِ روح.
- عالم
- جهانِ هستی؛ پهنهٔ آفرینش و جلوهگاهِ حق.
- غبار
- گرد و خاک؛ نشانه محوی، فروتنی، ناپایداری یا حجاب دیدن.
- موج
- برآمدگی آب؛ در شعر نشانه جنبش، اضطراب و ناپایداری.
- نقش
- تصویر و اثر؛ گاه صورت ظاهری در برابر حقیقت.
- دامن
- کنارهٔ جامه؛ نمادِ پاکی، پناه و دستآویز.
- ساز
- آلتِ نوازندگی؛ نمادِ همآهنگی و نوای درون.
- بهار
- فصلِ شکوفایی؛ نمادِ جوانی، تازگی و جلوهٔ حسن.
- سعی
- کوشش و تلاش؛ جهدِ سالک در راهِ مقصود.
- سحر
- سپیدهدم؛ زمان گشایش، دعا، بیداری و تغییر حال.
- جلوه
- آشکارشدن زیبایی یا حقیقت در صورت دیدنی.
- آبله
- تاولِ پا یا دانهٔ پوست؛ نشانهٔ رنجِ راه و سلوک.
- غنچه
- گُلِ نشکفته؛ نمادِ دلِ بسته، رازِ نهفته و دهانِ خاموش.
- عبرت
- پندگرفتن؛ درسِ بیداری از گذرِ روزگار و فنای جهان.