تهی

1

بی‌ساز انفعال سراپای من تهی‌ست / چون شبنم ازوداع عرق جای من تهی‌ست

2

رَستن از آفت امکا‌ن، تهی از خود شدن است / تو ز کشتی مگذر عالَم آب است اینجا

3

چرخ پیمانه به دور افکن یک جام تهی‌ست / مستی ما و تو آواز ترنگ است اینجا

4

نبندی بر دل آزاد نقش تهمت حسرت / که پیش از بی‌خودی، مستان تهی کردند مینا را

5

اعداد ما تهی‌ کرد چندان‌که صفر گشتیم / از خویش‌ کاست اما بر ما فزود ما را

6

ز خود تهی‌شدگان‌ گر نه از تو لبریزند / دگر برای چه آغوش‌ کرده‌ای ما را

7

هرکه را دل از غبارکینه‌جوییها تهی‌ست / می‌کشد همچون نیام آسوده در برتیغ را

8

پرگشتن و تهی‌شدن از خوابش عالمی‌است / آیینه‌کن عروج ونزول هلال را

9

هوس در عالم‌ناموس یکتایی نمی‌گنجد / سراغش‌کن ز من هرجا تهی یابی‌کنارم را

10

مگر ز ناله تهی‌گشت سینهٔ بیدل / که خامشی است سبق عندلیب باغ مرا

11

ریاضت غره دارد زاهدان را لیک ازین غافل / که از خود گر تهی گشتند پر کردند همیان را

12

جبههٔ ما و همان سجدهٔ تسلیم نیاز / نقش پا،‌کی‌کند از خاک تهی پهلو را

13

بود به جرم درستی شکست‌کار حباب / پری‌ست آنکه تهی می‌کند سبوی تورا

14

آب رخ کس نرود، جز به تقاضای هوس / شیشه تهی گیر ز می، یا لب ساغر مگشا

15

از سایلان‌، دریغ نشاید تبسمت / گیرم کفت تهی‌ست‌، لب آفرین گشا

16

گرچه‌از جوهر سرافرازی‌ست ما را چون چنار / این تهی‌دستی هم از نقد هنر داریم ما

17

ظالم‌کند به صحبت ما دل زکین تهی / از جیب سنگ نقد شرر می‌کشیم ما

18

از ما پیام وصل تهی‌کرد جای ما / آخر به ما رسید ز جانان دعای ما

19

تا شیشه نه‌ای، سنگ نشسته‌ست به راهت / از خویش تهی شو، ز دل تنگ برون‌آ

20

امید سرخوشی در محفل امکان نمی‌باشد / مگر از خود تهی‌گشتن شود پرکردن مینا

21

بساط ناز چیدم هرقدر کز خود برون رفتم / پری بالید در خورد تهی‌گردیدن مینا

22

تهی دستیم چون ساغر خدا را ساقیا رحمی / به روی بخت ما بگشا درگنجینهٔ مینا

23

تاراجگرگل بود بدمستی اجزاها / کهسار تهی گردید از شوخی میناها

24

زین خوان تهی مغتنم حرص شمارید / لیسیدن اگر رو دهد از پشت طبق‌ها

25

سر از ره تو چه‌سان واکشم‌ که بی‌ قدمت / رکاب با دل سنگین تهی‌ کند قالب

26

طبع‌ِ کرم فسردهٔ دست تهی مباد / برگشت عالمی‌ست ستم خشکی سحاب

27

گذشته‌ام به تنک ظرفی از مقام حباب / خم محیط تهی‌کرده‌ام به جام حباب

28

شرم بیدردی‌تری در طبع ما می‌پرورد / تا تهی از ناله شد نی در شکر می‌دارد آب

29

ز خود تهی شدن آغوش بی‌نیازی اوست / به رنگ شیشه برآ، نیست باب سنگ شراب

30

جهان ز خبث تهی‌گشت تا تو بالیدی / به صفرنه فلک از قدر خود حساب طلب