نفس در طلب سوختی دل ندیدی
نفس در طلب سوختی دل ندیدی
به لیلی چه دادی که محمل ندیدی
нафас дар талаб сухти дил ндиди
ба лили ча доди-ки маҳамал ндиди
به شبگیر چون شمع فرسوده وهمت
به زیر قدم بود منزل ندیدی
ба шабагир чун шамъ фарсуда ваҳамат
ба зир қадам буд маназал ндиди
تو ای موج ِ غافل ز اسرار گوهر
برونگرد ماندی و ساحل ندیدی
ту эй мавҷ ғофал з асарор гуҳар
барун-гард монди ва соҳал ндиди
به قطع مرور زمان تعین
نفس بود شمشیر قاتل ندیدی
ба қатаъ марур замон таъин
нафас буд шамашир қотал ндиди
نشد مانع عمر قید تعلق
تو رفتار این پای در گل ندیدی
нашад монаъ умр қид таъалқ
ту рафтор ин пой дар гул ндиди
طرب داشت از قید پرواز رستن
تو کیفیت رقص بسمل ندیدی
тараб дошт аз қид паравоз растан
ту кифит рақас басамал ндиди
حساب تو با کبریا راست ناید
زمین را به گردون مقابل ندیدی
ҳасоб ту бо кабарио рост нойд
замин ро ба-гардун мақобал ндиди
بغیر از تک و تاز گرد خیالت
کس اینجا نبود و تو غافل ندیدی
бағир аз так ва тоз гард хиолат
кас инҷо набуд ва ту ғофал ндиди
ز اسباب خوردی فریب تجرد
تماشای بیرون محفل ندیدی
з асабоб хурди фариб таҷард
тамошой бирун маҳафал ндиди
تمیز تو شد دور باش حقیقت
که حق دیدی و غیر باطل ندیدی
тамиз ту шуд дур бош ҳақиқат
ки ҳақ диди ва ғир ботал ндиди
از این علم و فضلی که غیرت ندارد
چه خواندی گر اشعار بیدل ندیدی
аз ин ъалм ва фазали-ки ғирт надорад
ча хонди гар ашаъор бидел ндиди
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- شمع
- چراغ مومی؛ نماد سوختن، روشنی دادن و عاشقی بیقرار.
- موج
- برآمدگی آب؛ در شعر نشانه جنبش، اضطراب و ناپایداری.
- گرد
- غبار و خاک؛ نشانه محوی، ناپایداری و حجاب دیدن.
- پرواز
- اوجگرفتن در هوا؛ نمادِ رهاییِ روح و آرزو.
- پای
- عضوِ ایستادن و رفتن؛ نمادِ ثبات و گام در راه.
- غافل
- بیخبر و ناآگاه؛ خفته از یادِ حق و حقیقت.
- قدم
- پا یا گام؛ نشانهٔ آمدن، حضور و سلوکِ راهِ معنا.
- طلب
- جُستن و خواستن؛ کششِ سالک در پیِ حق و معشوق.
- محفل
- انجمن و بزم؛ مجلسِ یاران و جلوهگاهِ شمعِ معشوق.
- عمر
- زندگانی؛ به اندازه چند نفس کوتاه و ناپایدار شمرده میشود.
- زمین
- خاک و گستره عالمِ خاکی؛ نمادِ فروتنی و جهانِ مادی.
- اسباب
- ابزار و وسایل؛ کنایه از سامانِ دنیا و علّتِ گرفتاری.
- گوهر
- مروارید درون صدف؛ نماد حقیقت پنهان و کمال نهفته.
- منزل
- جایگاهِ فرود؛ نمادِ مقصد، مقامِ سلوک و مرحلهٔ راه.