فیض

1

ای بی خبر مسوز نفس در هوای فیض / بی چاک سینه نیست چو صبح آشنای فیض

2

خلقی است شمع‌وار در این قحط جای فیض / قانع به اشک و آه ز آب و هوای فیض

3

ز بس فیض سحر می‌جوشد از گرد سواد دل / همه گر شب شوی، روزت نمی‌گردد سیاه آنجا

4

مگذر از فیض حلاوتکدهٔ مهر و وفاق / خون چو شد شیر کند لذت شکر پیدا

5

گداز درد الفت فیض اکسیر دگر دارد / ز خون گشتن توان در دل گرفتن جمله اعضا را

6

کدورت چیده‌ای جدی نما تا بی‌نفس گردی / صفای دیگرست از فیض برچیدن دکان‌ها را

7

فیض بهار لغزش مستانه بردنی‌ست / در شیشه‌های آبله میکن گلاب را

8

ای بی‌خبر از فیض اثرهای ندامت / ترسم نفشاری به مژه دامن تر را

9

ز فیضِ خاکساری آنقدر عزّت هوس‌دارم / که در آغوش نقشِ سجده‌ گیرم آستانش را

10

از کواکب چشم نتوان داشت‌ فیض تربیت / ناتوان‌بینی‌ست لازم دیده‌های تنگ را

11

فیض سودامشربان از بس که عام افتاده است / خون مجنون می‌کند دامان گلچین سنگ را

12

خط فیض بهار دگر از حسن تو دارد / مهتاب بود پنبهٔ ناسور کتان را

13

اگر به خوانِ فلک فیضِ نعمتی می‌بود / نمی‌نمود هلال استخوان‌ِ پهلو را

14

طبع را فیض خموشی می‌کند معنی‌شکار / نیست دامی جز تأمل وحشیِ اندیشه را

15

خزان اندیشی از فیض بهارت بیخبر دارد / جنون تاراج مستقبل مگردان نقد حالی را

16

ز فیض صدق اگر دارد کلامت بوی آگاهی / به باد یک نفس چشم جهانی چون سحر بگشا

17

ما را نظربه فیض نسیم بهارنیست / اشک است شبنم‌گل رنگ خزان ما

18

فیض‌ها می‌جوشد از خاک بهار بیخودی / صبح‌فرش است ازشکست رنگ در بستان‌ما

19

سلامت بی‌خبر دارد ز فیض عالم آبم / حباب من ندارد صرفه در نشکستن مینا

20

ز گرد وحشت ما تیره‌بختان فیض می‌بالد / تبسم‌پاشی صبح است چین دامن شب‌ها

21

فیض نشئه‌های رسا مفت تست در همه‌جا / جام ظرف هوش نه‌ای چون می رسیده بیا

22

به فیض‌کاهلی آماده است راحت ما / که سایه راست ز پهلوی عجز بستر خواب

23

به فیض دیدهٔ تر هیچ نشئه نتوان یافت / تو ساز میکده‌کن‌، ما و این دو شیشه شرا‌ب

24

مباش بیخبر از فیض گریه‌ام بیدل / که شسته است جهان را به اشک من مهتاب

25

فیض دریای‌کرم با حاجت ما شامل است / تشنگی اصلیم ما را در نظر می‌دارد آب

26

تا ما خموش بودیم شوق تو بی‌نفس بود / این اغنیا ندارند فیض غنای مطرب

27

از حوادث فیض معنی می‌برند اهل صفا / می‌فروزد شمع صبح از جنبش دامان شب

28

آسمان نشناخت موقع ور‌نه در تحریر فیض / بر بیاض صبح ننوشتی خط ریحان شب

29

فیض حلاوت از دل بی‌کبر و کین طلب / زنبور را ز خانه برآر انگبین طلب

30

بیدل ز فیض عشق به مژگان‌ گذشته‌ایم / در بیشه‌ای‌ که ناخن شیران شکست و ریخت