بیا ای جام و مینای طرب نقشکف پایت
بیا ای جام و مینای طرب نقشکف پایت
خرام موج می مخمور طرز آمدنهایت
био эй ҷом ва миной тараб нақш-каф пойт
харом мавҷ мӣ махамур тарз омадан-ҳойт
نفس در سینه، نکهت آشیان خلد توصیفت
نگه در دیده شبنم پرور باغ تماشایت
нафас дар сина, накаҳат ошион халд тусифт
нга дар дида шабанам парур боғ тамошойт
شکوه جلوهات جز در فضای دل نمیگنجد
جهان پرگردد از آیینه تا خالی شود جایت
шакуа ҷалуа-ат ҷуз дар фазой дил нами-ганҷад
ҷаҳон парагардад аз оина то холи шуд ҷойт
پر آسان است اگر توفیق بخشد نور بیتابی
تماشای بهشت از گوشهٔ چشم تمنایت
пур осон аст агар туфиқ бахашад нур бе-тоби
тамошой бҳашт аз гуша чашм таманойт
توان در موج ساغر غوطه زد از نقش پیشانی
به مستی گر دهد فرمان نگاه نشئهپیمایت
тавон дар мавҷ соғар ғута зд аз нақш пишони
ба масти гар даҳад фармон нго нашиа-пимойт
فروغ شمع هم مشکل تواند رنگ گرداندن
در آن محفل که منع دور ساغر باشد ایمایت
фаруғ шамъ ҳам машакал тавонд ранг гардонадан
дар он маҳафал ки манаъ дур соғар бошад айамойт
مروت صرف ایجادت کرم فیض خدا دادت
ادب تعمیر بنیادت حیا آثار سیمایت
марут сарф айаҷодат карм физ хадо додат
адаб таъамир баниодат ҳио осор симойт
نظراندیشی وهمم به داغ غیر میسوزد
دلی آیینه سازم کز تو ریزم رنگ همتایت
назарондиши ваҳамам ба доғ ғир мӣ-сузд
дали оина созм каз ту ризм ранг ҳаматойт
هواخوه تو اکسیر سعادت در بغل دارد
نفس بودم سحر گل کردم از فیض دعاهایت
ҳавохо ту акасир саъодат дар бағал дорад
нафас будам саҳар гул кардам аз физ даъоҳойт
تهی از سجدهٔ شوقت سر مویی نمییابم
سراپا در جبین میغلتم از یاد سراپایت
таҳи аз саҷада шуқат сар мавайай нами-йобам
саропо дар ҷабин мӣ-ғалатам аз йод саропойт
اثر محو دعای بیدل است امید آن دارد
که بالد دین و دنیا در پناه دین و دنیایت
асар маҳу даъой бидел аст амид он дорад
ки болд дин ва данио дар пано дин ва даниойт
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- چشم
- اندامِ بینایی؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و انتظارِ عاشقانه.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- شمع
- چراغ مومی؛ نماد سوختن، روشنی دادن و عاشقی بیقرار.
- پر
- شهپرِ پرنده؛ نمادِ پرواز، آرزو و سبکباریِ روح.
- موج
- برآمدگی آب؛ در شعر نشانه جنبش، اضطراب و ناپایداری.
- نقش
- تصویر و اثر؛ گاه صورت ظاهری در برابر حقیقت.
- جهان
- گیتی و دنیا؛ سرای گذرا و فریبندهٔ هستی.
- داغ
- نشان سوختگی یا زخم؛ کنایه از اندوه، عشق و حسرت.
- دیده
- چشمِ بیننده؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و دیدارِ یار.
- سحر
- سپیدهدم؛ زمان گشایش، دعا، بیداری و تغییر حال.
- یاد
- بهخاطرآوردن؛ حضورِ معشوق در دل و ذکرِ پیوسته.
- جلوه
- آشکارشدن زیبایی یا حقیقت در صورت دیدنی.