تنگ

1

گر دلت ره ندهد جرم سیه‌بختی توست / خانهٔ آینه بر روی که تنگ است اینجا؟

2

صفای دل به‌ کدورت مده ز فکر دویی / که عکس‌، تنگ بر آیینه میکند جا را

3

لبش به حلقهٔ آغوشِ خط بدان مانَد / که خضر تنگ به بر می‌کشد مسیحا را

4

بیا تا دی‌کنیم امروز فردای قیامت را / که چشم خیره‌بینان تنگ دید آغوش رحمت را

5

کدورت دل خون‌بسته هیچ چاره ندارد / نشسته‌ایم چو ناف غزاله تنگ به صحرا

6

به‌ عمر موهوم تنگ فرصت فزود صد بیش و کم ز غفلت / تو گر عیار عمل نگیری نفس چه داند شمار خود را

7

شد جوش خطت پردة اسرار تبسم / پوشید هجوم مگس این تنگ شکر را

8

از کواکب چشم نتوان داشت‌ فیض تربیت / ناتوان‌بینی‌ست لازم دیده‌های تنگ را

9

یک شرر رنگ وفا از هیچ دل روشن نشد / شمع خاموشی‌ست این غمخانه‌های تنگ را

10

بسکه تنگ است فضای چمن از نالهٔ من / بر زمین برگ‌ِ گل از سایه نهد پهلو را

11

ندانم از دل تنگ‌ که جسته است امشب / که غنچه‌ها به قفس‌ کرده‌اند بوی تو را

12

مفلسان را بیدل از مشق خموشی چاره‌ نیست / تنگ‌دستی باز می‌دارد ز قُلقُل شیشه را

13

مضمون جهان راچقدر قافیه‌تنگ است / یکسر مژه بستیم به احرام تماشا

14

به خیال چشم‌که می‌زند قدح جنون دل تنگ ما / که هزار میکده می‌دود به رکاب‌گردش رنگ ما

15

رشتهٔ چندین امل یک‌گره آمد به‌عرض / بر دو جهان مهر زد یأس دل تنگ ما

16

رسواییی به فطرت ناقص نمی‌رسد / مجنون قبا ز جامهٔ تنگ خودیم ما

17

بوی بهار در قفس غنچه دا‌غ شد / از بس‌که تنگ‌ کرد چمن را فغان ما

18

به هر زمین‌که فتادیم برنخاست غبار / جهات تنگ شد از پهلوی فراشی ما

19

تا شیشه نه‌ای، سنگ نشسته‌ست به راهت / از خویش تهی شو، ز دل تنگ برون‌آ

20

زمین مزرع‌ایجاد بس‌که تنگ فضاست / نمونکاشته تخم شرر مگربه هوا

21

خوبان به ته پیرهن از جامه برونند / در غنچه ندارندگل این تنگ قباها

22

شب هجرت به آن توفان غبارانگیخت آه من / که میدان پریدن‌ تنگ شد بر چشم اخترها

23

چه شد گر تنگ شد بر بسملم جولانگه هستی / در آغوش پسر وامانده دارم طرح میدان‌ها

24

ز دعوی چند خواهی بر گردون منفعل بودن / قفس تنگ است جز بر ناله مفکن پرفشانی‌ها

25

زیرگردون ناامید امن تا کی زیستن / دانه‌ها زینجا برون آیید تنگ است آسیا

26

هرسوهجوم روی تنگ‌گرد می‌کند / این عرصه راکه‌کرد پر از لشکر حباب

27

دام اندوه است ما را هرچه جز آزادگی است / منصب‌گوهر اگر بخشد دل تنگ است آب

28

نشسته‌ایم به یادت زگریه تنگ در آب / شکسته‌ایم چوگوهر هزار رنگ در آب

29

از این محیط‌کسی برد آبرو بیدل / که چون‌گهر نفس خودکرفت تنگ در آب

30

فشارآب بقاکم زتیغ قاتل نیست / گلوی شیشهٔ ما راگرفته تنگ شراب