شرار

1

چشم واکردم به خویش، اما ز آغوش شرار / غوطه خوردم در دم خواب فراموش شرار

2

شد نظر واکردنی خواب فراموش شرار / لغزش پای نگاهی داشت مدهوش شرار

3

عشق می‌داند و بس قدرگرانجانی من / سنگ شیرازهٔ اجزای شرار است اینجا

4

تو شخص آزاد پرفشانی قیامت است این‌که غنچه مانی / فسرد خودداریت به‌رنگی‌که سنگ‌ کردی شرار خود را

5

شرار خردهٔ زر، خرمن‌گل راست برق آخر / چرا ای غنچه بیرون نفکنی ازمشت آتش را

6

عشق هرجا شوید از دل‌ها غبار رنگ را / ریگ زیر آب خنداند شرار سنگ را

7

شرار وحشی‌ام اما درین حیرتسرا بیدل / ز نومیدی به‌دوش سنگ دارم محمل رم را

8

چه آفتی تو که از شوخیت زبان شرار / به‌کام سنگ برد شکوه‌های خوی تو را

9

جان‌کنی‌ها در قفای آرزو پر می‌فشاند / با شرار تیشه رفت از بیستون فرهاد ما

10

از شرار سنگ نتوان بست نام روشنی / رنگ شب درد چراغ خانهٔ دلگیر ما

11

شرار کاغذ اگر در خیال بال گشاید / جنون به حکم وفا مجمری برآورد از ما

12

با همه افسردگی جوش شرار دلیم / خفته پریخانه‌ای در بغل سنگ ما

13

از طبعِ شوخ این همه در بندِ کُلفَتیم / بستند چون شرار به سنگ آشیانِ ما

14

فشار یأس و امید از شرار جسته نشاید / به روی یکدگرافکن سر دو سنگ برون آ

15

شرار کاغذ ما درد آزادی گلستانی / چرا ما را نمی‌خوانند این طفلان به مکتب‌ها

16

فریب فرصت هستی مخور که همچو شرار / نهفتنی‌ست اگر هست وانمودن‌ها

17

ز خود رمیده شرار دلی‌ست در نظر من / بس است اینقدرم یادگار سوختگی‌ها

18

ای شرار سنگ جهدی‌کن ز افسردن برآ / بیش ازین نتوان به داغ منت آرام سوخت

19

پیداست از نفس زدن وحشت شرار / کز آه ‌کوهکن جگر سنگ خاره سوخت

20

بسمل آن طایرم بیدل‌که در گلزار شوق / چون شرار از گرمی پرواز بی‌تابانه سوخت

21

دود هم دستی به دامان شرار ما نزد / آخر از بی‌ریشگی در مزرع ما دانه سوخت

22

ز خود رمیدن ‌دل بسکه شوخی‌انگیز است / چو شبنم آبلهٔ ما شرار مهمیز است

23

به طبع سنگ فسردن شرار می‌بندد / هوای عالم آسودگی جنون‌خیز است

24

از سنگ برنیامده زندانی هواست / یارب شرار من به چه امید جسته است

25

زاهد ز رشک شرار شوق ما تردامنان / همچو خارخشک بهر سوختن آماده است

26

به قدر جانکنی از عمر بهره‌ای داربم / شرار تیشه چراغ امید فرهادست

27

کوه تمکینش بود هرجا بساط‌آرای ناز / نالهٔ دلهای بیطاقت شرار سنگ اوست

28

جذبهٔ عشقت شرار از سنگ می‌آرد برون / من به‌این وحشت‌گر از خود برنیایم‌ننگ اوست

29

در جگر هر قطرهٔ خونم شرار دیگر است / کرده‌ام از شعلهٔ شوقت چراغان زیر پوست

30

ز قید سخت جانیها مپرسید / شرار ما قفس فرسوده سنگیست