افسانهٔ وفایی اگر گوش کردهای
افسانهٔ وفایی اگر گوش کردهای
یادم کن آنقدر که فراموش کردهای
афасона вафойай агар гуш карда-эй
йодам кан онақадар ки фаромуш карда-эй
لعلتخموش و دل هوسانشای صد سؤال
آبم ز شرم چشمهٔ بیجوش کردهای
лаъалат-хамуш ва дил ҳус-анашой сад савол
обам з шарм чашма биҷуш карда-эй
خیمازهٔ خیال تسلی کنار نیست
ای موج اختراع چه آغوش کردهای
химоза хаёл тасали канор нест
эй мавҷ ахатароъ ча оғуш карда-эй
دل نیست گوهری که به خاکش توان نهفت
آیینه است آنچه نمدپوش کردهای
дил нест гуҳари ки ба хокаш тавон наҳафт
оина аст онача намадапуш карда-эй
موی سپید پنبهٔ گوش کسی مباد
در خواب، سیر صبح بناگوش کردهای
мавай сапид панаба гуш каси мабод
дар хоб, сир субҳ баногуш карда-эй
لغزیده برجهات پریشاننگاهیت
خطی دگر شد آنچه تو مغشوش کردهای
лағазида бараҷаҳот паришон-нгоҳит
хти дагар шуд онача ту мағашуш-карда-эй
جزو هم چون حباب ندانم چه بار داشت
خم گشتنی که آبلهٔ دوش کردهای
ҷазу ҳам чун ҳабоб ндонам ча бор дошт
хам гаштани ки обала душ карда-эй
گر شغل هستی تو همین سعی نیستی است
امروز خواهی آنچه کنی دوش کردهای
гар шағал ҳастӣ ту ҳамин саъи нисти аст
амаруз хоҳи онача кани душ карда-эй
زین بیش و کم نفس به تخیل شمرده گیر
فرداست کاین حساب فراموش کردهای
зин биш ва кам нафас ба тахил шмарда гир
фардост койан ҳасоб фаромуш карда-эй
تصویر شمع، محرم سوز و گداز نیست
در ساغرت می است که کم نوش کردهای
тасавайр шамъ, маҳарм суз ва гадоз нест
дар соғарт мӣ аст ки кам нуш карда-эй
بیدل دلت به نور حضوری نبرد راه
ای بیخبر چراغ که خاموش کردهای
бидел далат ба нур ҳазури набард ро
эй бе-хабар чароғ ки хомуш карда-эй
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- هستی
- وجود و بودن؛ در برابر عدم و نیستی.
- موج
- برآمدگی آب؛ در شعر نشانه جنبش، اضطراب و ناپایداری.
- خیال
- صورت ذهنی و وهم؛ جهان تصور در برابر حضور عینی.
- هوس
- آرزوی زودگذر؛ میلِ نفسانی در برابرِ عشقِ راستین.
- صبح
- آغاز روشنایی پس از شب؛ نشانه امید، گشودگی یا بیداری.
- سعی
- کوشش و تلاش؛ جهدِ سالک در راهِ مقصود.
- راه
- مسیرِ رفتن؛ نمادِ طریقتِ سلوک و سفرِ معنوی.
- شرم
- حیا و آزرم؛ پروای درونی در برابرِ معشوق و حق.
- آبله
- تاولِ پا یا دانهٔ پوست؛ نشانهٔ رنجِ راه و سلوک.
- سیر
- گشت و سفر؛ سلوک و سیرِ معنویِ جان در راهِ حق.
- خم
- خمیدگی یا خمِ شراب؛ منبعِ مستی و فیضِ معنوی.
- حباب
- پوسته نازک روی آب؛ نماد ناپایداری و تهیبودن.
- آغوش
- کنار و بغل؛ نمادِ وصال و پذیرشِ مهرآمیز.