دیوانِ غزلیات · بیدل دهلوی · غزل 2642
ای امل آواره فرصت را چه رسوا کردهای
ای امل آواره فرصت را چه رسوا کردهای
نوحه کن در یاد امروزی که فردا کردهای
эй амал овора фарсат ро ча расаво карда-эй
нуҳа кан дар йод амарузи ки фардо карда-эй
حسن مطلق را مقید تا کجا خواهی شناخت
آه از آن یوسف که در چاهش تماشا کردهای
ҳасан маталқ ро мақид то каҷо хоҳи шанохт
о аз он йавасаф ки дар чоҳаш тамошо карда-эй
مفاهیمِ این غزل
تلمیحاتِ این غزل
واژهنامهٔ این غزل · 6 واژه
- یاد
- بهخاطرآوردن؛ حضورِ معشوق در دل و ذکرِ پیوسته.
- فرصت
- مجال کوتاه انجام کار؛ در شعر غالبا لحظه گذرای عمر.
- حسن
- زیبایی؛ جلوهٔ جمالِ معشوق و تجلیِ حُسنِ ازلی.
- آه
- نالهٔ دل؛ دودِ سینهٔ عاشق و فریادِ سوز و درد.
- تماشا
- نگریستنِ حیرتزده؛ سیرِ مبهوتانه در جلوههای حقیقت.
- امل
- آرزوی دور و دراز؛ نمادِ طمعِ دل و درازیِ هوس.
غزلهای مرتبط