خوش

1

همت زگیر و دار جهان رم‌ کمین خوش است / آرایش بلندی دامن به چین خوش است

2

در این وادی که می‌باید گذشت از هرچه پیش آید / خوش آن رهرو که در دامان دی پیچید فردا را

3

خاکستر است شعله‌ام امروز و خوش‌دلم / یعنی رسانده‌ام به صبوری شتاب را

4

نیست خرابات‌جنون عرصهٔ جولان فنون / لغزش مستانه خوش است آبله پیمانه برآ

5

بیدل‌ازنازک‌خیالان مشق‌همواری‌خوش‌است / تا نیفشارد تأمل معنی یکدست را

6

بدرآی بیدل ازین قفس اگر آن طرف‌ کشدت هوس / تو به‌ غربت آن‌همه خوش‌ نه‌ای‌ که‌ بگویمت به‌ وطن درآ

7

خوش‌نما نبود به پیری عرض‌انداز شباب / لاف‌ گرمی سرد باشد نکهت‌ کافور را

8

به بی‌ارامی است آسایش ذوق طلب بیدل / خوش‌آن رهروکه‌خار پای خود فهمید منزل را

9

ای‌خسیس ازسازشهرت هم‌نوایت پست‌ماند / از نگین کنده خوش درگورکردی نام را

10

صبح امیدیم بیدل آفتاب عشق‌کو / ناله خوش‌کرده‌ست امشب آشیان زخم را

11

چوموج سرمه نهانم به‌چشم خوش نگهان / زحلقهٔ رم آهوطلب سراغ مرا

12

می‌کشم بار دل اما نقش می‌بندم به خاک / عجز، خوش نقاش عبرت‌کرد جمال مرا

13

چو خوش است عمر سبک عنان‌ گذرد ز ما و من آنچنان / که چو صبح در دم امتحان نفتد بر آینه بار ما

14

حیرت‌ما حسن‌را افسون مشق جلوه‌هاست / همچوآیینه بیاضی خوش قلم داریم ما

15

بشنو نوای نیک و بد از دور و دم مزن / دام و قفس خوش است ز پرواز آشنا

16

وقت‌آن شدکه به دریوزه شود سر خوش ناز / کاسهٔ داغ من ازپنبهٔ گوش مینا

17

از سراب اعتبار اینجا ‌دلی خوش می‌کنم / ورنه از آیینه وگوهر به فرسنگ است آب

18

مکتوب ما ز نقطه و خط سخت ساده ست / خوش باش اگر بود دل محزونش انتخاب

19

اظهار زندگی عرق خجلت است و بس / شبنم‌صفت خوش آنکه‌کنم از هوا نقاب

20

چه خوش آن‌که ترک سبب‌کنی به یقین رسی وطرب‌کنی / زحقیقت‌آنچه طلب‌کنی به طریق بیدل ما طلب

21

گر همه در سنگ بود آتش جدایی دید و سوخت / وقت آن‌کس خوش که از مرکز جدا گردید و سوخت

22

وقت رندی خوش که در ماتم‌سرای اعتبار / خرمن ‌هستی چو برق ‌از خندهٔ مستانه سوخت

23

ای خوش آن رندی‌ که در خاک خرابات فنا / رنگ  آسایش‌ چو اشک ‌از لغزش ‌مستانه ریخت

24

چه خوش است اگر بود آنقدر هوس بلندی منظرت / که برآن‌مکان چو قدم نهی خم‌گردشی نخورد سرت

25

چوگوید آینه‌ام شکر خوش معاشی حیرت / زجلوه باج‌گرفتم به بی‌تلاشی حیرت

26

بهره‌ای از ساز درد بینوایی برده‌ام / چون صدای نی، شکست استخوانم خوش نواست

27

تیره‌بختی خال روی عاجزیست / بر زمین‌ گر سایه باشد خوش ‌اداست

28

خوش باش‌که در میکدهٔ نشئهٔ تحقیق / مینایی اگر هست همان رنگ شراب است

29

ز گرد هستی اگر پاک گشته‌ای خوش باش / که حسن جلوه‌فروش است تا صفا اینجاست

30

خوش آنکه سایه‌صفت محو آفتاب شویم / که سخت نامه سیاهیم و عفوها اینجاست