چرخهٔ آدم/گندم/نان

1

کجا الوان نعمت زین بساط آسان شود پیدا / که آدم، ازبهشت آید برون،  تا نان شود پیدا

2

جرم آدم چه اثر داشت که از منفعلی / گشت در مزرع گندم همه دختر پید‌ا

3

خیال قرب غفلت دوری ازانس است محرم را / تبسم‌های‌گندم چین دامن گشث آدم را

4

پیر عقل از ما به درد نان مقدم رفته است / در فشار کوچه‌های گندم آدم رفته است

5

ترک طلب روزی از آدم چه خیال است / گندم نتوانست لب از حسرت نان بست

6

آدم از بهر چه گندم‌گون قرارش داده‌اند / یعنی این ترکیب را از حسرت نان چاره نیست

7

تشویش روزی آخر نگذاشت دامن ما / گندم قفای آدم از بس دوید نان شد

8

از تلاش رزق خود را در وبال افکند خلق / کرد گندم جاده‌های لغزش آدم سپید

9

درپی روزی تلاش آدمی امروز نیست / از ازل آواره دارد فکرگندم کردنش

10

گندم به غیر آفت آدم چه داشته‌ست / یارب تو شکل زن نپسندی دچار مرد

11

ریشه‌ها دارد جنون تخم نیرنگ خیال / می‌کشد گندم‌ سر از فردوس و آدم می‌شود

12

سخت دلکوب است مضمون‌یابی تدبیر رزق / گندم بسیار بر هم خورد تا نان کرد طرح

13

هیچکس ‌در مزرع امکان قناعت‌پیشه نیست / گر همه گندم بود خمیازهٔ نان می‌کشد

14

همچوگندم می‌کشد هرکس درین هفت آسیا / آنقدر رنجی‌که بر می‌آورد نانش ز سنگ

15

این زمان عرض کمالت فکر آب و نان بس است / آدمیت داشتی در کار گندم کرده‌ای

16

هیچ دانا نزند تیشه به پای آرم / از بهشت آنکه برون آمده‌است آدم نیست

17

ای فضول و هم عقبا آدم از جنت چه دید / عبرت ‌است‌ آنجا که ‌صاحبخانه ‌مهمان می‌شود

18

ای خیال آواره اکنون جای آرامت کجاست / از بهشت آخر تو هم با صلب آدم رفته‌ای

19

عدم گفتن کفایت می‌کند تا آدم و حوا / دگر این هرزه درس وهم طو‌مار نسب مگشا

20

این ماو من‌کزاهل جهان سرکشیده است / از انفعال آدم و حوا دمیده است

21

این آدم وحوا شرف نسبت هستی است / بیدل نتوان پیش عدم نام نَسَب برد

22

بر خیال خلد بیدل زاهدان را نازهاست / لیک ازین غافل‌کزین ویرانه آدم رفته است